Ν_irgdenwo daheim- Πουθενά σπίτι

«Πουθενά σπίτι – Στάσεις αναζητούντων ασύλου στο ταξίδι τους για το αβέβαιο.»
Αυτός είναι ο τίτλος μιας πρωτοβουλίας νέων στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Εβδομάδας Νέων 2008. Η συγκεκριμένη βραβεύτηκε ως ένα από τα καλύτερα εγχειρήματα νεανικής πολιτικής στις 5 Νοεμβρίου στις Βρυξέλλες.

Η φετινή διοργάνωση κινήθηκε στο πνεύμα του Διαπολιτισμικού Διαλόγου Η δουλειά των νέων από την Αυστρία ξεχώρισε. Κατά τη διάρκεια της έρευνας τους για τη θεματική του ασύλου στη χώρα τους, ανακάλυψαν μια αυξημένη ανάγκη για ενημερωτικό υλικό. Ξεκίνησαν να παράγουν μπροσούρες, αφίσες, φωτογραφικό υλικό αλλά και μια ταινία μικρού μήκους ώστε να παρουσιάσουν τα βήματα των προσφυγών από τη φυγή μέχρι τις νέες συνθήκες διαβίωσης στην ξένη χώρα. Οι νέοι ήρθαν σε επαφή με άτομα σε αναζήτηση ασύλου αλλά και με τους διαφόρους αρμόδιους οργανισμούς στην Αυστρία.

Οι νέοι της Ευρώπης εξέφρασαν σε όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης τους προβληματισμούς τους για την ένταξη τους ως ενεργό κομμάτι της κοινωνίας, όπως και ζητήματα απασχόλησης και ποιότητας ζωής Το γεγονός εκμετάλλευσης των νέων ως φθηνό εργατικό δυναμικό πάρα ως το πιο δημιουργικό στάθηκε σταθμός στη συζήτηση με τους αρμόδιους θεσμούς. Οι νέοι της Ευρώπης επισήμαναν τον σεβασμό στα Ανθρώπινα Δικαιώματα και στην ισότητα σε όλους τους τομείς της καθημερινής ζωής ( Άρθρο 21 του Ευρωπαϊκού Χάρτη)

Το νέο πάντα τρομάζει τα μυάλα στένων αντιλήψεων

Μπορείς να πουλάς επανάσταση όσο θέλεις, αλλά δεν θα σε πιστέψει κάνεις αν δεν την κάνεις. Ο τσαμπουκάς και τα υπονοούμενα δεξιά και αριστερά κάνουν εντύπωση άλλα μόνο με την πρώτη ματιά. Αν τελικά πίσω από τον τσαμπουκά κρύβεται ένας άνθρωπος δειλός που προτιμά τα πίσω μαχαιρώματα αντί τον απευθείας είναι μάλλον παράδειγμα προς λύπηση. Θλίβομαι όταν βλέπω δήθεν αυθεντίες να κατηγορούν κάθε τι νέο, καινούργιο, φρέσκο. Έγινε μόδα ο φόβος προς κάθε τι νέο.
Άκρως συντηρητική συμπεριφορά. Κρίμα, κρίμα. Σε λίγες μέρες γιορτάζουμε σε τούτα εδώ τα μέρη κάτι. Μα πως το λένε, κάτσε να το θυμηθώ..Την επανάσταση κάποιων έναντι μιας δικτατορίας…Πολυτεχνείο. Σας λέει κάτι; Και φέτος θα είμαστε εκεί. Θα καταθέσουμε ένα λουλούδι εις μνήμην των Θυμάτων. Θα λάβουμε μέρος στην πορεία. Θα καταγράψουμε με όλες τις αισθήσεις μας τα γεγονότα της μέρας. Όχι, δεν αριστερίζω, ανθρωπίζω. Χαιρετώ σας προς το παρόν γιατί έχω να κάνω και κάτι χρήσιμο για την κοινωνία σήμερα. Και όσοι δεν κατάλαβαν τούτες εδώ τις γραμμούλες: Δεν πειράζει.

Yes, we can. Change.

Ο Barack Obama, υποψήφιος στις αυριανές προεδρικές εκλογές, κυριαρχεί τις τελευταίες εβδομάδες σε όλα τα μέσα ενημέρωσης. Yes, we can. Change. Αίτημα για αλλαγή. Αίτημα για έναν κόσμο καλύτερο, πιο ανθρώπινο. Αίτημα για ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά μας. Αλλαγή- Αίτημα επίκαιρο όπως πάντα. Η ανάγκη για την πίστη σε έναν ηγέτη δεν την έχει μόνο ο λαός των ΗΠΑ, άλλα και της Ευρώπης. Έλλειψη πολιτικής για την κοινωνία. Έλλειψη παροχών. Έλλειψη ποιότητας ζωής.
Οι φίλοι του radiobubble ( Αντρέας, Ματθαίος, Αστέρης, Ροδιά, Contrabbando, Λέσχη, Greek Gay Lolita,Νίκος, Γιώργος Πάντζαρης) θα μας κρατήσουν συντροφιά αύριο. Η αυριανή μέρα θεωρείται κρίσιμη για το μέλλον της Αμερικής και για ολόκληρο τον πλανήτη. Θα δικαιωθεί τελικά πολυέξοδη προεκλογική καμπανιά του Obama;
Για να αλλάξουμε τον κόσμο πρέπει να αλλάξουμε πρώτα εμείς. Βλέπω το γεγονός αυτών των εκλογών από μια σκεπτική γωνία, όπως όλα τα πολιτικά γεγονότα άλλωστε. Είτε η Αμερική αποφασίσει να αλλάξει την πολιτική της σκηνή είτε όχι, ελπίζω το καλύτερο.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=jjXyqcx-mYY]

Η πράσινη κάρτα της ΕΕ είναι μπλε

Τον επόμενο μήνα θα ψηφίσει η επιτροπή Πολιτικών Ελευθέριων του Ευρώ-κοινοβουλίου για το θέμα της «Μπλε Κάρτας», που θα αποτελεί το εισιτήριο εισόδου στην Ευρωπαϊκή Ένωση για εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό από τρίτες χώρες. Με αυτό τον τρόπο στοχεύει η ΕΕ να θέσπιση μια ενιαία πολιτική γραμμή για την χορήγηση αδειών εργασίας και να αντιμετωπίσει την έλλειψη εξειδικευμένου προσωπικού. Οι χώρες της ΕΕ είναι αποδέκτες μετανάστευσης, όχι όμως εξειδικευμένων μεταναστών. Αντίθετα, η ΗΠΑ και ο Καναδάς απορροφούν το 50% των μεταναστών με ειδίκευση, ιδιαίτερα στον τομέα της τεχνολογίας, όπως εισηγείται η Ewa Klamt, μέλος της Ομάδας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος και των Ευρωπαίων Δημοκρατών.

Απώτερος στόχος, είναι ο έλεγχος της νόμιμης μετανάστευσης, βασισμένος με τις ανάγκες της κάθε χώρας- αποδεκτή. Ότι αφορά τους πρόσφυγες, η περίοδος αναμονής για την χορήγηση άσυλου θα διαρκεί περισσότερο. Ωστόσο, η ΕΕ επικαλείται την πρόθεση της να υποστηρίξει περισσότερο της χώρες από τις οποίες παρατηρείται αυξημένη έξοδο πληθυσμού. Τίθεται το ερώτημα για το τι υποστήριξη εννοεί.

Γιατί οι χώρες- μέλη της ΕΕ δεν επενδύουν περισσότερο στη παιδεία και να εισάγουν προσωπικό; Επειδή και το παράδειγμα της Πράσινης Κάρτας στις ΗΠΑ σαν λύση για να αντίστοιχο πρόβλημα φάνηκε επιτυχημένο. Δεν θα ήταν εύλογο η ΕΕ, η οποία διεκδικεί τον τίτλο της «πιο κοινωνικής δύναμης», να βελτιώσει το εκπαιδευτικό της σύστημα;

«Μπορεί να μην είναι καταστροφή, αλλά σίγουρα δεν είναι μια καλή πολιτική πρακτική για την ΕΕ», λέει ο Aristide Zolberg, καθηγητής στο New York’s New School University. Αν σκεφτεί κανείς ότι όλες οι χώρες της Δύσης επιθυμούν το ίδιο δυναμικό, με υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης και κατάρτισης, δεν μας φαίνεται λογικό να μη επενδύσει η ΕΕ στην εκπαίδευση.

Το θέμα της αυξημένης μετανάστευσης χρειάζεται άλλη αντιμετώπιση. Ίσως να φρόντιζαν όλες οι χώρες- μέλη για την ανάπτυξη των υποδομών τους. Ο κόσμος πάντα θα εξελίσσεται και κάθε κοινωνία θα πρέπει να προσαρμοστεί στις εξελίξεις, να αναπτύξει νέες πρακτικές για τη βελτίωση του επιπέδου διαβίωσης.

Στην καρδιά της Ευρώπης η Άκρα Δεξιά ξανά χτυπά

Σε ένα μικρό σιωπηλό κράτος κάπου στη μέση της Ευρώπης, στην Αυστρία, διεξάγονται την ερχόμενη Κυριακή εκλογές. Για άλλη μια φορά πρόωρες. Ο μεγάλος συνασπισμός μεταξύ SPÖ ( Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος) και ÖVP ( Λαϊκού- Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος), αν και δοκιμασμένη συνταγή διακυβέρνησης απέτυχε
Όχι, ότι περίμενα να τα καταφέρει δηλαδή.
Με απογοήτευση και θλίψη διαβάζω και ακούω από τα μέσα ενημέρωσης, παραδοσιακά και νέα, ότι ο Jörg Haider δυστυχώς θα καταφέρει για άλλη μια φορά να συγκεντρώσει ψήφους διαμαρτυρίας. Αυτή την φορά όχι με το FPÖ- Κόμμα Ελευθέριας, που ο ίδιος το έχτιζε και το ανέδειξε το 2000. Το BZÖ- Κόμμα Μέλλοντος Αυστρίας θα είναι αυτή την φορά η έδρα του
το δικό του προσωπικό μαγαζάκι, όπως το ονομάζω από την ίδρυση του το 2005.
Το 2000 ο λαός ( με λαό εννοώ όλους τους κατοίκους περιστασιακούς και μόνιμους της χώρας εκείνη την περίοδο) ήταν στους δρόμους.  

Θυμάμαι την πορεία διαμαρτυρίας στο ιστορικό κέντρο της Βιέννης που τερμάτιζε στο Heldenplatz ( στην Πλατειά Ηρώων, στα χειμερινά ανάκτορα Hofburg, εκεί που εδρεύουν οι κυβερνήσεις και σήμερα, εκεί που έβγαλε ο Hitler την ομιλία του όταν προσάρτησε την Αυστρία, εκεί που υπογράφτηκε το Συμφωνώ Ανεξαρτησίας και Ουδετερότητας της χώρας). Τότε μαζεύτηκε πολύς κόσμος στην πλατειά. Αυστριακοί, Ιταλοί, Σέρβοι, Τούρκοι, Τσέχοι, , Πολωνοί, Έλληνες, Χριστιανοί, Εβραίοι, Μουσουλμάνοι, Ρομά, Κούρδοι
.όλες οι κοινότητες εθνικές, θρησκευτικές και γλωσσικές δήλωναν την αντίθεση τους στην συμμετοχή του Κόμματος Ελευθέριας και του Haider στην κυβέρνηση.
Το τότε σύνθημα «Nein zu Schwarz- Blau» («Όχι σε Μαυρο- Μπλε»
(τα χρώματα του ÖVP και FPÖ αντίστοιχα), σήμερα θα πρέπει να επεκταθεί με το χρώμα πορτοκαλί του BZÖ.

Παρένθεση προσωπικής ανάμνησης: Θυμάμαι, ότι δεν είπα σε κανέναν τότε μου που θα πήγαινα, πλην του μεγάλου μου αδερφού. Ήμουν δευτέρα λυκείου. Ήταν Κυριακή και πήγα να συναντήσω τα παιδία (φοιτητές όλοι, και παιδία σαν εμένα Αυστρό/ Έλληνες- Έλληνο- Αυστριακοί). Επαναστατικό στοιχείο από τότε. 😉

Βέβαια, στην Αυστρία τα δικαιώματα και συμφέροντα των πολιτών προστατεύονται ακόμα αρκετά καλά. H κοινοβουλευτική παράδοση και η πίεση που ασκεί η Κοινωνία των Πολιτών είναι αρκετά δυνατές. Για πόσο ακόμα?

Επίσης, η Αυστρία είναι ομοσπονδιακό κράτος και τα ομοσπονδιακά κρατίδια της λειτουργούν με σχετικά μεγάλη αυτονομία. Ως παράδειγμα θα σας αναφέρω την Πόλη της Βιέννης ( για να παινέψω λίγο την γενέτειρα μου) που αποτελεί και ένα από τα εννέα κρατίδια: Παραμένει τώρα και έναν αιώνα περίπου «κόκκινη». Σήμερα Κόκκινο- Πράσινη. ( Να διευκρινίσω ότι το Κόκκινο και το Πράσινο δεν ερμηνεύονται μόνο ως κομματικοί χρωματισμοί αλλά και ως προς την φιλοσοφία που διαπνέει τις παροχές της Πόλης προς τους κατοίκους της. Οι πολιτικές απόψεις που εκφράζω δεν είναι κομματικές αλλά πάντα ανεξάρτητες.)

Προσφέρει στους κάτοικους της ένα κάτι τις παραπάνω σε κοινωνικά δικαιώματα, και συνολική ποιότητα ζωής, είναι ένα κάτι τις παραπάνω φιλική προς μετανάστες και ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, παραμένει μια από τις πιο καθαρές πόλεις παγκοσμίως με 52% των εκτάσεων να αποτελούν εκτάσεις πρασίνου. Όλα αυτά ως αποτέλεσμα της δραστηριότητας των ενεργών πολιτών της Πόλης.

Αν με ρωτήσετε, τι νιώθω όταν ακούω για την Άκρα Δεξιά στην Αυστρία, θα σας πω θλίψη, όπως και για την Άκρα Δεξιά στην Ελλάδα. Θα σας μιλούσα για το τι θα έπρεπε να γίνει από την πλευρά της Κοινωνίας Πολιτών, θα σας μιλούσα για ανθρώπινες άξιες όπως ελευθέρια και παιδεία.

Χάρις Αλεξίου: «Μαζί τραγουδάμε για το Πράσινο αλλά με κόκκινες καρδιές»

Σαφέστατο μήνυμα έδωσαν οι καλλιτέχνες με το πολυπληθές κοινό τους στη προχθεσινή συναυλία «Μαζί για το πράσινο και τη ζωή» στο Καλλιμάρμαρο. Διοργανωτές της βραδιάς: ο ΣΚΑΪ, το Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας και ο ραδιοφωνικός σταθμός «Μελωδία». Η συναυλία επισκιάστηκε από την απαγόρευση της μαγνητοσκόπησης της εκ μέρους της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής.

Δυναμισμό και συγκίνηση εισπράξανε οι 15 καλλιτέχνες (Χ. Αλεξίου, Γ. Ανδρέου, Στ. Κραουνάκης, Λ. Μαχαιρίτσας, Δ. Μητροπάνος, Μ. Μητσιάς, Θ. Μικρούτσικος, Γ. Νταλάρας, Β. Παπακωνσταντίνου, Β. Πορτοκάλογλου, Δ. Σαββόπουλος, Μπ. Στόκας, Δ. Τσακνής, Ε. Τσαλιγοπούλου, Μαρία Φαραντούρη) από το στάδιο.

Χαρακτηριστική ήταν η δήλωση του Βασίλη Παπακωνσταντίνου να μη περιμένουν οι πυρόπληκτοι ( και γενικότερα όλοι μας) από κανένα κράτος να τους βοηθήσει. Κανείς δεν θα ακούσει την φωνή μας αν δεν φωνάξουμε πρώτα εμείς.. Αυτή η συναυλία απέδειξε ότι οι ενεργοί πολίτες μπορούν να πετύχουν στόχους, αρκεί να δραστηριοποιηθούν.

Τον μουσικό λόγο είχαν τα «πολιτικά» ζεϊμπέκικα, όπως το Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας, Αεροπλάνα και βαπόρια
τραγούδια μιας άλλης εποχής και όμως επίκαιρα όπως τότε.
«Παραπονεμένα λόγια λένε τα τραγούδια μας γυρίζοντας τις πλάτες μας στο μέλλον, στο μέλλον που φτιάχνετε όπως θέλετε…το έργο είναι στημένο και στα μέτρα σας.»

(Υ.Γ. Ευχαριστούμε θερμά τον Δημήτρη Μητροπάνο για το ζεϊμπέκικο που χόρεψε επί σκηνής! 🙂 )

Φάκελος Ρομά: Στο περιθώριο του 21ου αιώνα

Οι Ρομά, ένας νομαδικός λαός με πλούσια πολιτιστική παράδοση παραμένει μια από της μεγαλύτερες μειονότητες της Ευρώπης. Φέτος είναι η πρώτη φορά στην ιστορία της ευρωπαϊκής ηπείρου που καλούνται εκπρόσωποι της ίδιας της μειονότητας να συμμετάσχουν σε έναν διάλογο που αφορά τις συνθήκες διαβίωσης των Ρομά. Με την πρώτη Συνδιάσκεψη της ΕΕ την περασμένη εβδομάδα έγινε ένα πρώτο βήμα για την κατοχύρωση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ρομά.
Θλιβερή αιτία αποτελεί η αποτυχία των μελών- κρατών της Ε.Ε. για την ανάπτυξη μιας βιώσιμης λύσης για την ένταξη των Ρομά στις κοινωνίες τους. Η λύση είναι τόσο απλή, αλλά φαίνεται ακατόρθωτη για τις επιμέρους κυβερνήσεις: Ίσα δικαιώματα για όλους.

Οι Ρομά αν δεν θα ήταν νομαδικός λαός θα αποτελούσαν την έκτη σε πληθυσμό χώρα της Ευρώπης, συγκεντρώνοντας 12 εκατομμύρια, όπως αναφέρει η αυστριακή εφημερίδα DiePresse σε ένα δημοσίευμα της.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=EmLUp2_h50c]

“No to ethnic profiling.”– Σύμφωνα με την κομισίον της ΕΕ, οι Ρομά αντιμετωπίζουν ακόμα και σήμερα διακρίσεις, υψηλά ποσοστά ανεργίας και φτώχειας. Την ίδια στιγμή η Ελλάδα συμβουλεύεται από την πλευρά των Ηνωμένων Εθνών να πάρει άμεσα μέτρα για την βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των Ρομά που ζουν στην επικράτειά της.

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου προσκόμισε στοιχεία για το καθεστώς των Ρομά στην Ελλάδα και έκρινε αναγκαίο να επισημάνει στην Ελληνική κυβέρνηση χώρα τον σεβασμό στα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Οι Ρομά στερούνται στην χώρα μας πρόσβαση σε νερό και ηλεκτρικό ρεύμα, αλλά στερούνται ακόμη και βασικής εκπαίδευσης – παιδείας, όπως προκύπτει από έρευνες του Συνηγόρου του Πολίτη σε θέματα παιδείας.

Οι φυλετικές και εθνικές διακρίσεις απαγορεύονται από την Ευρωπαϊκή Ένωση σε όλους τους τομείς ζωής (οδηγία 2000/43/EEC). Ωστόσο, οι διακρίσεις εναντίον των Ρομά «καλά κρατεί». Ένα μεγάλο ποσοστό των Ευρωπαίων τους αντιμετωπίζει ΑΚΟΜΑ ως πρόβλημα. Ήδη εφαρμόζεται σε ευρύτερο επίπεδο ΕΕ ένα πλαίσιο συντονισμού νομοθετικών, οικονομικών και πολιτικών δράσεων, αλλά τα κράτη- μέλη αδυνατούν να το εφαρμόσουν σε εθνικό επίπεδο.
Ο 21ος αιώνας διανύει ήδη την πρώτη του δεκαετία και η Ευρώπη προσπαθεί ακόμα να προφυλάξει τα Ανθρώπινα Δικαιώματα για όλους τους πολίτες της.

Blogs, ενεργοί πολίτες και άλλα παραμύθια

Με αφορμή την επίσκεψη των Ελλήνων blogger στο Ευρωκοινοβούλιο την προηγούμενη βδομάδα, έχοντας επεξεργαστεί ένα φάσμα του υλικού που έχουν μοιραστεί μέχρι και σήμερα μαζί μας (ο όγκος είναι τεράστιος, ενημερώνεται τακτικά αυτές τις μέρες οπότε παραδέχομαι ότι έχω πάρει άπλα μια εικόνα του), αισθάνθηκα την ανάγκη να πάρω θέση για το θέμα των ψηφιακών και των ευρύτερων ελευθέριων. Όχι σαν blogger αλλά πολίτης, όπως διατυπώνει πολύ σωστά ο φίλος Oneiros.

Είναι πλέον δεδομένο ότι οι ελευθέριες καταλύονται όλο ένα και περισσότερο. Οι άνθρωποι που εκφράζουν την αντίσταση τους δεν είναι τρομοκράτες ούτε  αντί- εξουσιαστές αλλά ενεργοί πολίτες με ανησυχίες για το μέλλον, με φιλοδοξίες και όνειρα για ένα καλύτερο αύριο. Θα συμφωνήσω με την Ευρωβουλευτή Sophia in’t Veld, ότι εάν δεν έχεις κάτι να κρύψεις δεν έχεις ζωή.

Ίσως θα πρέπει να θυμηθούμε την έννοια της δημοκρατίας, που εννοεί την συμμετοχή των πολιτών στη διακυβέρνηση, όχι τον έλεγχο τους από την εκάστοτε κυβέρνηση τους. Στο όνομα της ελευθέριας έχουν θυσιαστεί και θυσιάζονται καθημερινά άνθρωποι. Εμείς, όντας πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (συνειδητά δεν αναφέρομαι σε ολόκληρη την Ευρώπη), έχουμε την δυνατότητα συμμετοχής στην διακυβέρνηση και δεν την αξιοποιούμε.

Αμελούμε το πολύτιμο αγαθό της ελεύθερης έκφρασης επειδή πιστεύουμε ότι δεν μας αφορά. Το να συμμετέχουμε στα κοινά δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο των κομμάτων και των στελεχών τους, είναι δικαίωμα και υποχρέωση των πολιτών. Οι blogger που ασχολούνται με τα κοινά, δεν κάνουν τίποτα λιγότερο ή παραπάνω από αυτό.

Δεν γνωρίζω το πως έγινε οι επιλογή των blogs που θα εκπροσωπούνταν στις Βρυξέλλες. Μου αρκεί ότι δεν άνηκαν όλοι σε έναν κομματικό χώρο και μπόρεσαν έτσι να εκφράσουν μια πολυχρωμία απόψεων. Δεν γνωρίζω κατά πόσο ήταν αντικειμενικά τα κριτήρια της επιλογής τους. Σημασία έχει ότι έδωσαν σε μια ανησυχία των πολιτών φωνή.

Όσοι με εκφράζουν προσωπικά επειδή μοιραζόμαστε παρόμοιες απόψεις αλλά επειδή είμαστε και φίλοι το γνωρίζουν. Σε αρκετούς έχω εκφράσει την εκτίμηση μου είτε γραπτώς είτε προσωπικά. Και σε κάποιους θα ήθελα να πω να κοιτάξουν λίγο πέρα από τον χαβαλέ και την «δουλίτσα» τους και να ξεκινήσουν μετά την επίσκεψη τους στο Ευρωκοινοβούλιο να δραστηριοποιηθούν περισσότερο για τα ψηφιακά (και όχι μόνο) δικαιώματα ΜΑΣ.

Blogo-γραφία: amarkos.gr, magicasland.com, vrypan.net, oneiros.gr, greekgastronomer.com, adeligia.net, tsimitakis.wordpress.com, blog.cosmix.org, metablogging.gr, e-diva.eu, elawyer.blogspot.com, g700.blogspot.com, nylon.gr, voteforliberty.wordpress.com, pestaola.gr, nikosvasilakos.gr, proxeirotetradio.blogspot.com, blogs.hiveworks.com, arkoudos.compapanotas.wordpress.comneolaia.gr (αν δεν πρόλαβα να διαβάσω ακόμα όλα τα σχετικά posts ζήτω συγνώμη, αλλα αυτα πρόλαβα μέχρι στιγμής)

Σχετικά δημοσιεύματα στον τύπο e-tipos.gr, enet.gr και «Για τις ελευθερίες στο Διαδίκτυο» του Αστέρη Μασούρα (digitalrights.gr)