Το πάρτυ

Γενέθλιο πάρτυ. Δεν είχε σημασία πως ήταν γενέθλια. Σε ένα στέκι των Αθηνών, έκλεισε για δέκα άτομα, εκείνα που πίστευε πως θα έβρισκαν τον χρόνο και την διάθεση να της κάνουν την τιμή να έρθουν. Και ήρθανε. Εκείνος δεν ήρθε, όπως δεν ήρθε και δεν έρχεται ποτέ. Απλά αυτή την φορά δεν είχε σημασία αν θα έρθει, γιατί ήρθαν όλοι τους. Ίσως και να μην τον κάλεσε καν, τι σημασία έχει; Ήρθαν όσοι έχουν σημασία.

Έρχεται λοιπόν, ο κολλητός, και της προσφέρει με ένα ζεστό χαμόγελο μια ανθοδέσμη. Άλλος γυρνούσε γύρω γύρω στο κέντρο για να βρει πάρκινγκ για να περάσει έστω για ένα κρασί. Κάποιοι ήρθαν στα καπάκια από σεμινάρια και δουλειά. Δυο που από κούραση δεν άντεχαν να πάρουν τα πόδια τους, έβαλαν τα καλά τους, βάφτηκαν και ήρθαν. Δεν βαρέθηκαν την απόσταση για να κατέβουν κέντρο. Την εποχή της «στιγμιαίας επικοινωνίας» δεν αφήνουν τις ανθρώπινες σχέσεις να γίνουν στιγμιαίες αλλά να παραμείνουν αυτό που τις κάνει βαθιά ανθρώπινες, ουσιαστικές. Λουλούδι χωρίς νερό δεν ανθίζει.

Το μεγαλύτερο δώρο στην ζωή μας είναι η παρουσία των ανθρώπων που αγαπάμε και μας αγαπούν. Το πιο πολύτιμο δώρο που μπορούμε να δώσουμε στους άλλους είναι χρόνος και συναισθήματα.

6η Δεκεμβρίου 2008

 

Επιστρέφαμε από βραδινή έξοδο ενώ στο ραδιόφωνο ανακοινώνονταν κάποιο συμβάν στο κέντρο, στα Εξαρχία. Χαμός.

Λέω στον φίλο που οδηγούσε: «Πήγαινε με κέντρο τώρα. Πρέπει να μάθω τι συμβαίνει.»

~ Πας καλά; Είναι επικίνδυνα.

«Αν δεν με πας θα πάρω ταξί να πάω μόνη μου.»

Με πήγε την επομένη. Eίχα κατέβει ήδη το πρωί.

Έβλεπα αστυνομικούς με αγριεμένα μάτια από τα τζάμια του αυτοκινήτου.

Έβγαλα φωτογραφίες.

Οι μαθητές μου είχαν πάνω τους το νούμερο μου. Τους παρακάλεσα να μην κατέβουν. Μια μαθήτρια κατέβηκε. Δεν με πήρε αλλά την είδα κάπου στα Εξαρχία. Την κοίταξα στα μάτια και την επόμενη μέρα στο μάθημα δεν μιλούσε.

«Κυρία, γιατί είναι τόσο αγριεμένοι;»

Τι να πεις σε ένα παιδί σε ηλικία εφηβείας για την σκληρή βία στους δρόμους μιας πόλης;

Τι να πεις για τον χαμό μιας νέας ζωής από αμελιά; Τι να πεις για την ευθύνη όλων όσων δεν την αναλαμβάνουν.

Δεν θυμάμαι πόσες μέρες ήμουν στα επεισόδια. Δεν θυμάμαι πόσα βράδια.

Θυμάμαι τα χημικά. Θυμάμαι τις συζητήσεις. Θυμάμαι τον τρόμο. Θυμάμαι τη βία.

Δεκέμβρης 2008. Τα Δεκεμβριανά μιας άλλης πραγματικότητας.

Η φωνή μιας κοινωνίας, νέων ανθρώπων.

Πότε θα ακουστεί άραγε ή θα σωπάσει πρώτα;

Δεκέμβρης 2008.

Πολιτικό υστερόγραφο – Συνέντευξη στη Real News

ThirdEye @ Real News

Ένα mail, δυο τρία τηλέφωνα (συνεργάτης με χαμόγελο λέει κάτι του τύπου «Τι ετοιμάζεις πάλι») και ένα μεσημέρι για φωτογράφιση κάπου στο κέντρο της Αθήνας. Δυο κοπέλες. Η Ελίζα και η Κωνσταντίνα. Η δημοσιογράφος της Real News με βρήκε διαδικτυακά, πως αλλιώς; Αφορμή ήταν  «παρέμβασεις-ερωτήσεις» μας στην πρόσφατη συνάντηση νέων με τον Πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου.

Μου ζητάει το μάξιμουμ σε κόπο, αλλά δεν με αφήνει να φτιάξω το μάξιμουμ σε αποτέλεσμα.

Εννοούσα πως αυτή την στιγμή, είμαι με το «ένα πόδι
έξω» είτε αυτό αφορά την επαγγελματική μου δραστηριότητα είτε αυτό αφορά την εσωτερική ανάγκη μου για νέα ερεθίσματα.

Εμείς να την φτιάχνουμε την Ελλάδα, εσείς όμως γιατί την καταστρέφετε μετά;

Το άρθρο δημοσιεύτηκε σήμερα, Κυριακή 14/11/2010.

Έχοντας περάσει επαγγελματικά, ως εξωτερικός συνεργάτης για θέματα επικοινωνίας και τεχνολογίας και πολιτική αναλύτρια, από αρκετά πολιτικά γραφεία, παρατήρησα πως κάποια πράγματα δεν αλλάζουν εύκολα όπως π.χ.το πολιτικό βόλεμα με την κακή έννοια του. Δεν εννοώ ανρθώπους που παράγουν έργο.  Ευτυχώς, υπάρχουν.

Κάτι που θα έλεγα στον Πρωθυπουργό της χώρας είναι να «μαζέψει τους δικούς του» για παράδειγμα προς μίμηση. Ας ξεκινήσει με τους παρατρεχάμενους κάθε είδους. Η κοινωνία των πολιτών έδειξε πως μπορεί να οργανωθεί και να παράξει έργο για ένα καλύτερο παρόν π.χ. Atenistas. Η πολιτική εξουσία θέλει;

Κάλλιο αργά παρά ποτέ…

Τρεις παρά τα ξημερώματα. Αντίδραση σε χρόνο μηδέν. Αν και κυριαρχεί κούραση, τα αντανακλαστικά λειτουργούν πλήρως στην ανάγκη. Στο άλλο άκρο της γραμμής, η μικρή.

Ακούει το κλάμα της στο ακουστικό, ανάβει τσιγάρο. Την ηρεμεί για να κοιμηθεί. Πρέπει να κοιμηθεί η μικρή. Είναι ήδη εξαντλημένη από το κλάμα. Την ακούει και την επόμενη μέρα να του λέει:”Φοβάμαι, φοβάμαι πολύ.”

Την μαζεύει όπως μαζεύουν τα παιδάκια από τους παιδικούς σταθμούς και τα σχόλια. Την πήρε αγκαλιά, φροντίζει να φάει κατιτίς γιατί πάλι είχε μείνει με δυο καφέδες όλη μέρα. Βλέπει το βλέμμα της να χάνεται και να δακρύζει. Την βλέπει πως τρέμει και πως δεν είναι καλά.

Δεν την αφήνει. Τελικά κοιμάται αλλά νιώθει την ανησυχία της την νύχτα. Την κρατά για να χαλαρώσει και να μη φοβάται, να νιώσει μια ανθρώπινη παρουσία, την παρουσία του κοντά της.

 

Delay is the antidote for anger.
15, 17, 23, 27, 28, 38

Το τραγούδι σε κάνει να κλαις – U2 360° Tour

Ένα βράδυ όπως όλα τα άλλα. Ας λέμε όπως τα άλλα. Κάπου σε ένα συνοικιακό μαγαζάκι στην σεπτεμβροκαλοκαιρινή Αθήνα. Έχουν πέσει οι υψηλές θερμοκρασίες και το αεράκι που φυσά απαιτεί ένα ζακετάκι.
Πάνω από σαγκρία, μπίρες και σόδα και κάποια τσιγάρα, ένα προσωπάκι λάμπει όπως τα παιδάκια όταν βλέπουν ένα νέο παιχνίδι. Τι το προκάλεσε;

«Θες να’ αρθεις μαζί μας U2;»

Μικρή παρένθεση για την κριτική στάση:
Οι U2 σίγουρα δεν είναι οι μοναδικοί καλλιτέχνες που έχουν επιλέξει έναν διαφορετικό δρόμο πολιτικής έκφρασης, κάποιους συμβιβασμούς. Η μουσική έκφραση όπως οποιαδήποτε καλλιτεχνική έκφραση δεν γνωρίζει όρια, εκφράζεται απαλλαγμένη από στερεότυπα και καταπολεμά τα όποια όρια που της θέτουμε.

Όλα αυτά δεν ήθελα να τα σκεφτώ χθες στην συναυλία που μου χάρισε όμορφες στιγμές γιατί απλά τα σκέφτομαι κάθε μέρα και που και που νιώθω την ανάγκη να ξεφεύγω από όλα αυτά, να τα δω με διαφορετικό μάτι. Οι καλλιτέχνες δεν είναι πολιτικοί, άσχετα αν μπορεί να έχουν πολιτικό λόγο ή γίνονται στην πορεία πολιτικοί.
Κλείνει η παρένθεση.

«Τα τελευταία χρόνια είναι δύσκολα τα πράγματα εδώ. Οι Έλληνες κάνουν σπουδαία την Ελλάδα. Δεν μας ορίζουν οι οικονομικές αγορές», είπε ο φίλτατος Bono στο ΟΑΚΑ και ένα στάδιο γέμισε με μια θετική αύρα, ελπίδα και μια ζεστασιά.

Δεν το πίστευα ότι ήμουν εκεί μέχρι που έτρεχαν δάκρυα ακούγοντας μια αγαπημένη μελωδία και με πήραν αγκαλιά. Κάπου εμφανίστηκε στην γιγαντοοθόνη «Το τραγούδι σε κάνει να κλαις»
«Για σένα το λέει», μου λένε φωτεινά μάτια και ζεστά χαμόγελα δίπλα μου  και χαμογέλασα.

Ευχαριστώ πολύ πολύ πολύ την κοριτσοπαρέα και τους κλείνω μάτι. 😉

Δείτε λίγα στιγμιότυπα από το χθεσινό θέαμα εδώ και ένα τραγούδι που λέει πολλά στο Τρίτο Μάτι.

Φάκελος οργάνωση V και τέλος

Picture by kaneda99 via Flickr

Τι σου κάνει η λάθος πληροφόρηση. Τον Μάρτη πήρα την ανανέωση της άδεια διαμονής μου. Αυτό που πήρα επίσης, και δεν το ήξερα. ήταν η πιστοποίηση μονίμου κατοίκου. Με απλά λόγια: Το Τμήμα Αλλοδαπών Δυτικής Αττικής και όποιο τέτοιο τμήμα δεν θα με δει ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ούτε θα το δω ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ.

Δεν θα αναλύσω γιατί χρειάστηκαν πολλά τηλέφωνα και πολλά δρομολόγια για χαρτιά. Δεν με ενδιαφέρει πια. Ο κρατικός μηχανισμός πάσχει σε θέματα οργάνωσης και πληροφόρησης. Το στοίχημα είναι να αλλάξει αυτό. Τώρα πόσο καιρό θα πάρει είναι άλλο θέμα. Θέλει τον χρόνο του.

Next step, παίδες! 🙂

Για τα πρακτικά: 1, 2, 3, 4

Ρελαξούρα

Λευκό κρασάκι α λα radiobubble

Originally uploaded by ThirdEye3

Η ώρα ένδεκα το βράδυ. Τοποθεσία το ραδιομέγαρο, ή αλλιώς η ραδιόφουσκα, το Radiobubble. Το ίδιο μεράκι για μουσική, η ίδια αγάπη για τις μικρές χαρές της ζωής, όπως τις γνώρισα εκείνη την νύχτα όταν έβγαινε ο Obama πρόεδρος των ΗΠΑ. Είμαι από νωρίς το απόγευμα εδώ, στην γωνίτσα που μου έκανε ρεζερβέ ο Καναλάρχης, ο Αποστόλης.

Λίγο πριν λήξη η μέρα, δίνω παραγγελιά ένα ποτήρι λευκό κρασί. Και κάθομαι ακόμα γράφοντας στην γωνίτσα μου.

Χθες έλαβα για πρώτη φορά αμοιβή για project. Ήταν όμορφη αίσθηση. Όσο και να λυπάμαι που δεν βγήκε το συγκεκριμένο όπως έπρεπε κατά την δική μου ταπεινή άποψη. Δεν θυμάμαι πόσα τηλέφωνα και mail έφυγαν για να οργανωθεί. Θυμάμαι την ένταση. Πίνω άλλη μια γουλιά κρασί. Θυμάμαι πως θυσίασα την ψυχική ου ηρεμία πριν ένα χρόνο. Δεν τα θυσιάζουν αυτά κορίτσι μου. Εμ, δεν ήξερα, δεν ρώταγα και έμαθα.

Στην υγειά σας!

Πραγματικότητα σε slow-motion

Picture by t3mujin

Σε λίγες ώρες η επέτειος μου. Εννιά χρόνια και όμως είμαι ακόμα εδώ και αυτό το καλοκαίρι και ακόμα αναζητώ την Ιθάκη μου να βρω. Στα γενέθλια μου νόμιζα ότι συμπληρώνω τα δέκα αλλά έκανα λάθος. Είναι εννιά. Όσες ζωές λένε πως έχουν τα αιλουροειδές. Τέτοιο είμαι και εγώ.

Φίλος λέει στις δύσκολες στιγμές: «Θα τα καταφέρεις. Πάντα τα κατάφερνες. Δεν ξέρω πως αλλά το κάνεις.»

Ίσως επειδή συνηθίζω επικίνδυνα εύκολα τις δυσκολίες. Τις βαριέμαι εδώ που τα λέμε. Αφού ξέρουν ότι είμαι αδιόρθωτα πεισματάρα. Είναι σαν να νιώθει το σύμπαν ότι όταν επιθυμείς κάτι από το βάθος της ψυχής σου, της καρδιάς σου, εκεί που χτυπά η ζωή, θα πρέπει να υποχωρήσει γιατί είναι αμαρτία να πας εναντίον σε ψυχή που αγαπά και αγαπά δυνατά.

Μη φανταστείς, δεν υποχωρεί πάντα εύκολα ή γρήγορα. Θέλει και αυτό το παιχνίδι και το παίδεμα του, όπως η αγάπη άλλωστε και όλα στην ζωή ίσως.

Ανάβω τσιγάρο, αν και αντικαπνίστρια. Το ξέσπασμα μου ή μάλλον η ψευδαίσθηση του ξεσπάσματος. Δεν βλάπτει κανέναν πέρα από την υγεία μου, εξού είναι σπάνια αμαρτία. Αλλά εδώ που τα λέμε δεν είναι η μοναδική ψευδαίσθηση στην όποια υποκύπτουν οι άνθρωποι. Ίσως η πιο επώδυνη να είναι εκείνη που σου δημιουργεί ο έρωτας. Είναι και πιο όμορφη ανάθεμα την.

Γεια σου ρε Αθήνα! Χαλάλι σου και ας μου ραγίζεις την καρδιά.

Μεράκι εστί

Originally uploaded by Klearchos Kapoutsis

Φίλος κάνει στάση ταξιδιού για καφέ από τα χεράκια μου. Συνταξιδιώτες στην τρέλα του 21ού αιώνα. Ανοίγει το ψυγεία μου για να βρει δροσερό νερό. Είναι νωρίς το απόγευμα και βράζει ο τόπος. Εντοπίζει το κρασί που μου είχε φέρει την τελευταία φορά που ήρθε.

«Μαλάκα, το κρασί ακόμα δεν να το πιεις;»


«Είπα να το πιω μια νύχτα ξέφρενου σεξ.»

Του χαμογελάω ενώ συνεχίζω να ανακατεύω με αργές κινήσεις πάνω από το γκαζάκι τον καφέ του μέχρι να “φουσκώσει”.

«Μην είσαι τσιγκούνα, γι’ αυτό δεν φτάνει ένα μπουκάλι.»

«Το ψυγείο έχει τρία.»
Γελάμε. Κλείνει το ψυγείο. Του δείχνω το καϊμάκι του καφέ που κατευθύνεται από τα χέρια μου προς το τραπέζι. Από τα χεράκια μου όνομα και πράμα.

Χαριτολογώντας λέω: «Ο καλύτερος καφές των Δυτικών Προαστίων.»

Κάθεται μια ωρίτσα για να τα πούμε. Το σκηνικό θυμίζει καλοκαίρια εφηβείας όπου η ώρα το απογευματινού καφέ στην βεράντα είχε ολόκληρη ιεροτελεστία.

Ιεροτελεστία έχει και σήμερα. Όπως και να το κάνουμε, μου λείπει ο φίλος. Με κάνει και χαμογελάω. Ξεχνιέμαι.
Πότε θα ξανάρθει άραγε για καφέ;

Metropolitan blues II

Picture by josh.liba

Μόλις μπήκα σπίτι. Είναι αργά το βράδυ. Έχασα την ημέρα και ας ήταν γεμάτη. Δεν κατάλαβα πως πέρασε και έγινε βράδυ ξαφνικά. Κατάλαβα το πόσο μου λείπεις τελικά. Το πόσο με πληγώνει η απουσία σου και πόσο θα ήθελα να σου πω τόσα και αλλά τόσα να σου δείξω. Δεν μπορώ όμως να σου πω τίποτα, ούτε να σου δείξω. Είμαι πολύ θυμωμένη μαζί σου και μαζί μου. Μαζί σου γιατί δεν θέλεις να με ακούσεις, μαζί μου γιατί νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σου.

Στενοχωριέμαι. Ξεσπάω και δάκρυα βρίσκουν τον δρόμο τους από τα μάτια μου στα μάγουλα μου. Δεν κοιμάμαι. Δεν τρώω. Φοβάμαι. Αλλά τι φοβάμαι τελικά περισσότερο; Εσένα ή εμένα. Ανάβω τσιγάρο. Το σβήνω. Κοιτάω το τηλέφωνο. Πάω να σε πάρω. Το κλείνω.

Ακούω ένα τραγούδι και χωρίς να καταλαβαίνω ποιο είναι, κλαίω. Τρέμει το βήμα μου. Σαν φάντασμα γυρνάω στο σπίτι.

Διαδραματίζεται μπροστά στα μάτια μου η σκηνή εκείνο το βράδυ που ήρθες απλά για να μου φέρεις μια σοκολάτα και να μου πεις ένα “Γεια”. Ήταν Κυριακή και ήμασταν μόλις μια βδομάδα μαζί. Νόμιζα τότε ότι δεν θα φοβηθώ ποτέ ξανά ούτε την μοναξιά ούτε εκείνα τα δάκρυα μέσα στην νύχτα. Τα φοβάμαι. Τα φοβάμαι πολύ.

Βράδυα σαν αυτά θυμάμαι το αφιλόξενο πρόσωπο της Αθήνας και το πόση μοναξιά κρύβει αυτή η πόλη και η κάθε μητρόπολη. Το πόσο αποξενώνουν οι μεγάλες αποστάσεις και οι γρήγοροι ρυθμοί της, τους ανθρώπους. Τελικά απλή κουβέντα το «Θα τα πούμε» αλλά μεγάλη πράξη «Έλα να τα πούμε».