Εκείνες τις Κυριακές

Picture by ThirdEye

Παρασκευή, η γιορτή μου και όχι και τόσο ευχάριστή εμπειρία. Έχασα το πρωινό μου περιμένοντας γραφειοκρατίες εταιρίας του παρελθόντος μου. Έζησα στιγμές “άπειρου κάλους”…

“Γεια σου, Κωνσταντίνα. Τι κάνεις;” (τύπος ή τύπισσα προχωρά, επιστρέφει σε δυο με πέντε λεπτά)

“Κωνσταντίνα, γιορτάζεις; Xρόνια πολλά”

Άνθρωποι που με έβλεπαν κάθε μέρα. Ουσιαστικά ζούσαν σε περιβάλλον εργασίας δίπλα μου και πολλές ώρες της ημέρας. Ένα σκηνικό που με στενοχώρησε. Όχι επειδή ήταν γιορτή μου. Οι άνθρωποι που σε νοιάζονται έτσι και δεν σε θυμούνται μόνο σε καθορισμένες ημερομηνίες αλλά και άσχετες στιγμές επειδή τους ήρθε η φλασιά, επειδή το ένιωσαν ρε αδερφέ, πως το λένε. Με στενοχώρησε το γεγονός ότι τελικά αυτό το ψυχρό και απρόσωπο του εργασιακού χώρου. Το μη ενδιαφέρον ακόμα και σε ανθρώπινο επίπεδο. Τρομακτικό σε ένα βαθμό. Δεν λέω ότι δεν το καταλαβαίνω. Ο καθένας μας χαράζει τα σύνορα του και καλά κάνει αλλά αν κόψεις την ανθρωπιά από τον άνθρωπο τι μένει;

Μια μέρα πριν την γιορτή μου, είπα σε γνωστό Κώστα ότι δεν θα του ευχηθώ εκείνη την μέρα, ούτε mail. ούτε sms, ούτε ποσταρίσματα στο facebook wall του, ούτε tweet. Όχι επειδή δεν τον σκέφτηκα απλά επειδή είχα την ανάγκη να του πω το πόσο χαζό είναι να καθορίζεις το ενδιαφέρον σου για έναν άνθρωπο σε ημερομηνίες. Μπορεί και να συμφώνησε μαζί μου. Με έκανε και γέλασα. Πάθαμε όλοι έναν πανικό να εκφραστούμε κοινωνικά, ανθρώπινα α λα σοσιαλμιντιακά, παραμελώντας ουσιαστικά το κοινωνικό και ανθρώπινο.

Δεν γιόρτασα ιδιαίτερα. Πήγα για ένα φαγητό με τον άνθρωπο μου. Την επόμενη μάζεψα φίλους σε ένα μπαράκι στο Γκάζι στα χαλαρά και όχι λόγω γιορτής. Συνειδητοποίησα ότι μια πολύ δύσκολη για μένα χρονιά τελείωσε. Το κατάλαβα όταν μου ζητήθηκε αυτές τις μέρες να γράψω “την ιστορία μου”. Χαμογελάω όταν το λέω αυτό.

Πέρασα μια Κυριακή από αυτές που δεν χορταίνω. Ανέμελα, περπατώντας στα σοκάκια της Πλάκας και χαζεύοντας την Ακρόπολη από την Διονυσίου Αεροπαγίτου τρώγοντας παγωτό σε κυπελάκι. Χέρι χέρι, αγκαζέ με τον άνθρωπο μου. Κάτι απλό, σχεδόν παιδικό που μας στέρησε το άγχος της δουλειάς, το τρέξιμο. Kαι οι δυο ελεύθεροι επαγγελματίες βλέπετε, ουσιαστικά στο ξεκίνημα της επαγγελματικής μας πορείας όπως εμείς την ονειρευτήκαμε και με τον δαίμονα μιας κρίσης να ρίχνει την σκιά του στην ηλιόλουστη Αθήνα. Κάνουμε όνειρα, μιλήσαμε σαν άνθρωποι, χαζέψαμε το ηλιοβασίλεμα

Στο περιθώριο πουθενά

Η Αθήνα πρωταγωνίστρια στα διεθνή δελτία ειδήσεων. Δακρυγόνα και Ματ από το Πολυτεχνείο στο Φιξ στη Συγγρού. Μια ειρηνική διαμαρτυρία μετατράπηκε σε πεδίο μάχης, λένε. Δεν ήμουν στην πορεία. Η πορεία με βρήκε στον δρόμου για δουλειά.

Εγκλωβισμένοι κάπου σε απόσταση αναπνοής από το κέντρο της Αθήνας. Ακούμε για τρεις νεκρούς. Αυτήν την αλλαγή δεν την θέλω. Αυτή η αλλαγή με τρομάζει. Μπορεί να είναι για καλό. Δεν το ξέρω. Αλλά το να θρηνούμε τρεις αθώες ζωές και τραυματίες δεν είναι καλό. Είναι λύπη. Ποια επανάσταση;

Οι ίδιες εικόνες σε πολλές παραλλαγές ξανά και ξανά. Δεν τις βλέπω στην τηλεόραση. Δεν ήθελα να τις δω αλλά τις βλέπω δίπλα μου. Όχι όπως διαδραματίζονται στο κέντρο. Κοντά στο κέντρο. Είναι τρομακτικές.

The Home Project

Μένω στο πατρικό της μητέρας μου από το 2001. Στα δυτικά της Αθήνας. Σε μια γειτονία θυμίζει κάτι μεταξύ Κολοκοτρωνίτσι και παλιό ελληνικό κινηματογράφου της δωδεκαετίας ’50, βάλε και κάτι από Εραστή Δυτικών Προαστείων. Μόνο που είχα πάντα μια προτίμηση προς τα αγόρια άλλων προαστείων.

picture by kodiax2

Μεγαλωμένη στην Βιέννη με μια λίγο πιο ευρωπαϊκή διάθεση, επιθυμώ ο χώρος που θα στεγάσει τα όνειρα μου, αλλά και το επόμενο κεφάλαιο στο βιβλίο της ζωής, να χαρακτηρίζεται από ανάλογο ύφος. Κλείσαμε το κεφάλαιο φοιτητική ζωή. Πάμε για άλλα λέμε.

Η ανεξαρτησία είναι μεγάλο πράγμα λένε. Όσοι το λένε έχουν δίκιο. Όπως ήθελα στα δεκαοκτώ να αλλάξω χώρα και να σταθώ στα πόδια μου το επιθυμώ και τώρα. Ίσως πιο έντονα από ποτέ. Βρήκα τα δικά μου στέκια, της δικές μου μικρές χαρές στην ζωή. Δεν είναι ίδιες με αυτές των γονιών μου. Μεγαλώνουμε κάπως. Πως να το κάνουμε δηλαδή, το λέει το ρολόι, η φύση το βιολογικό ρολόι κατά καιρούς.

Ήρθε ο καιρός να φτιάξω το σπιτάκι μου, την φωλίτσα μου. Πήγα πρόσφατα να δω φίλο στο σπίτι του στα Βόρεια προάστια και χάζευα το τζάκι στο σαλόνι. Me wants tzaki! Θέλω να κοιτάζω έξω από το παράθυρο και να βλέπω πράσινο.

Σαν να νιώθω πως κόβω και το τελευταίο ομφάλιο όρο. Οπότε στο πρόγραμμα των επόμενων Σαββατοκύριακων θα είναι η αναζήτηση νέου Γυάλινου Πύργου που θα στεγάσει τα παραμύθια της νεράιδας.

Για ετούτο τον ιερό σκοπό έχω καλέσει επιλεγμένους φίλους και γνωστούς να με βοηθίσουν.

Ονομάζουμε το γεγονός «The Home Project» και η περιγραφή του είναι η εξής:

Come on, guys, we are searching for a new home for the fairy!
Help me to find my new home.
Goal: We want to buy an apartment, around 60-70 sq.m, some green around, northern suburbs of Athens or near the city center. Lots of light, balcony. Me wants tzaki 😉
Deadline: We want to be there asap. 🙂
Party: The party starts by moving to the new apartment. Highlight my name day!
Help needed, wanted and appreciated!
This supposed to be part of the fun around searching a new home 🙂

Και σοβαρολογώ απόλυτα. Εσείς δεν χρειάζεται να το πάρετε στα σοβαρά, αρκεί να σπάμε πλάκα, να γελάμε και να το διασκεδάζουμε. 😀

Θυμάσαι το μπαμ

Είναι Δεκέμβρης. Στο δρόμο προς Κηφισιά. Ένας χρόνος πριν, Σάββατο βράδυ. Ακούγεται από το ράδιο ότι στο κέντρο της Αθήνας κάτι έγινε. Ο φίλος, οδηγός, παει να αλλάξει τον σταθμό και του λέω: “Αστό”.

Την Κυριακή το βραδύ στο ίδιο αμάξι:

* Θα με πας κάτω ρε;

– Σιγά, μη σε παω. Είναι επικίνδυνα κάτω. Πας καλά;

* Θα με πας ή θα πάω μόνη μου;

Ο φίλος με κοιτάει στα μάτια, μουρμουρίζει “Αγύριστο κεφάλι”, και ξεκινάει προς κέντρο

Είμαστε κάτω και βγάζω από το τζάμι του αυτοκίνητου φωτογραφίες. Του είχα υποσχεθεί να μην κατέβω από το αμάξι. Αστυνομία παντού. Την άλλη μέρα ήμουν κάτω, μαζί με τα παιδιά. Έβλεπα πως τα πιτσιρίκια έριχναν νεράντζια στα ΜΑΤ. Ντου τα ΜΑΤ, και εμείς τρέχαμε. Πλιάτσικο, καπνοί, φωτιά, χαμός. Κάποια στιγμή έπεσαν και τα πρώτα δακρυγόνα.

Picture by ThirdEye

Θυμάμαι ποσό φοβόμουν για τους φίλους μου που ήταν εκεί. Για τους τότε μαθητές μου που δεν ήξερα αν ήταν εκεί αλλά το υποψιαζόμουν. Ο Αστέρης από Σαλονίκη ανησυχούσε για εμένα. Θυμάμαι ότι μέσα στον χαμό,ένα βράδυ όταν η Αθήνα έγινε ένα γκρίζο σύννεφο από τους καπνούς, έπιασα το χέρι κάποιου, μην πάθει τίποτα. Πόσο φοβόμουν μην πάθει κανείς τους κάτι. Θυμάμαι ότι έτρεχα μαζί με τον Ματθαίο και τον Νικόλα. Θυμάμαι ότι ζητούσαμε Μαλόξ για να απαλύνουμε την επίδραση των χημικών. Ένα βράδυ περπάτησα στη Βασίλισσης Σοφίας και είχα δολοφονική σιωπή. Αστυνομία παντού, σε κλούβες, χωρίς κλούβες σε όλες τις παραλλαγές της. Για μια ανάσα σε ένα καλλιτεχνικό εργαστήρι για ζεστό ρόφημα και ξανά στους δρόμους. Για καιρόκυκλοφορούσα με μια μάσκα και ένα μπουκαλάκι Μαλόξ στην τσέπη του μπουφάν

Ήμασταν εκεί. Ήμασταν εκεί όταν ματατζίδες άρπαξαν και έσερναν στο τσιμέντο παιδιά. Ήμασταν εκεί όταν έπεφταν τα δακρυγόνα χωρίς λόγο και αιτία. Σιωπηλή διαμαρτυρία στο Σύνταγμα. Ήταν βράδυ. Καθίσαμε μπροστά στη Βουλή. Ο καθένας και από ένα κερί μπροστά του. Κόκκινες άφησες. Έχω ακόμα μια, την πέτυχα τις προάλλες όταν μάζευε το δωμάτιο μου. Ένα, δυο, τρία, μπαμ. Με ένα μπαμ χάθηκε άδικα η ψυχή ενός δεκαπεντάχρονο αγοριού με όνειρα για το μέλλον, ο Αλέξης. Με ένα μπαμ όμως, δεν θα ξεχαστεί ο Δεκέμβρης του 2008, ή αλλιώς, τα Δεκεμβριανά 2008.

Picture by ThirdEye

Είναι Δεκέμβρης και πάλι. Πέρασε ένας χρόνος. Το κέντρο της Αθήνας από αστυνομία παει καλά, από ασφάλεια δεν παει καλά. Μπορεί να άλλαξε η κυβέρνηση της χώρας, αυτό δεν σημαίνει ότι άλλαξαν δια μαγεία παλιές κακίες συμπεριφορές το οποίου κρατικού μηχανισμού. Θα προτιμούσα να ήταν πιο διακριτική η παρουσία της αστυνομίας, όχι τίποτα άλλο αλλά για να νιώσουμε και λίγο ασφαλής στην πόλη. Μη φοβόμαστε που πάμε για έναν αθώο περίπατο στο κέντρο μετα την δουλειά. Να δούμε λίγο τα φώτα της πόλης και δεν εννοώ να βλέπω να καίγεται το τοπίο. Η βία δεν είναι λύση. Τα σέβη μου.

Ένας περίπατος ζωή

Picture by Ava Babili

Σάββατο βράδυ. Η Αθήνα βάζει τα καλά της για υποδεχτεί την νυχτερινή διασκέδαση. Σταθμός μετρό στο Μέγαρο Μουσικής. Αποφασίζω να περπατήσω λιγάκι. Όπου με πάει ο δρόμος, ως συνήθως. Αφήνω πίσω μου το Πάρκο Ελευθερίας που κρύβει ένα από τα πιο όμορφα μπαράκια της πόλης, και προφανώς και πολύ ρομαντικό. Ήταν άδειο εκείνο το βράδυ. Ότι πρέπει για ρομαντική έκπληξη με κεριά και slow κομμάτια. Λέμε τώρα για μεγαλεία που βλέπουμε σε ταινίες. Κατεβαίνω την Βασίλισσης Σοφίας, ήδη στολισμένη για τα Χριστούγεννα. Θα είναι τα δεύτερα Χριστούγεννα που δεν θα είμαι με την οικογένεια μου. Χαλάλι από την μια. “Δε βαριέσαι”, λέω μέσα μου και χαζεύω για λίγο το Χίλτον. Σκέφτομαι την περασμένη βδομάδα. Έντονη. Πως να είναι και αλλιώς; Ηρεμείς ποτέ, κοριτσάκι;

Πέτυχα τις προάλλες, σε κοσμική εκδήλωση, ένα  φίλο. Η πρώτη φορά που βρεθήκαμε πρόσωπο με πρόσωπο με την επαγγελματική μας ιδιότητα. Περίεργη αίσθηση. Ήταν κουρασμένος και ταλαιπωρημένος. Δεν τολμώ να ρωτήσω. Καταλαβαίνω απλά. Στα πεταχτά την επόμενη μέρα “Ότι χρειαστείς πες μου”. Μα τι του λέω, η επιπόλαιη, πέρα από αυτό τελικά δεν έχω να προσφέρω κάτι.

Picture by ThirdEye

Η βόλτα μου τελειώνει κάπου στο κέντρο, μέχρι να φτάσω σπίτι λίγο πριν τα μεσάνυχτα χαζεύω τα φώτα που περνούν από τα παράθυρα του τρόλεϊ. Σκέφτομαι το μπαράκι και ονειρεύομαι τις όμορφες στιγμές που δεν έζησα ακόμα. Ανοίγω το λαπτοπ και γράφω για αυτές. Την επόμενη μέρα με βρίσκει το ηλιοβασίλεμα στην πασαρέλα του Φαλήρου κοιτώντας τα κύματα και τα γλυκά χρώματα της δύσης του ηλίου. Είπαμε, ή είσαι ή δεν είσαι ρομαντικός τύπος γιαβρίμ.

Metropolitan blues

Picture by Curnen

Πρωινό ξύπνημα. Νες μέτριος γάλα παρέα με γρήγορη ενημέρωση με ειδήσεις και blog posts, ματιά στην ατζέντα. Μουσική για να ξεσηκωθούν και τα πνεύματα. Βουρτσιμά δοντιών, ντύσιμο και φύγαμε. Στην πλάτη, η τσάντα με το λατρεμένο mac book, την Μίνα. Σταθμός ηλεκτρικού προς κατεύθυνση Κηφισιά. Βγάζω βιβλίο για διάβασμα. Από τα παράθυρα καθώς το τραίνο προχωρά στην διαδρομή του ακτίνες απαλού φωτός μου χαρίζουν ένα τρυφερό χάδι. Τελικός προορισμός Κηφισιά. Φτάνουμε. Για πρωινό ένα κουλούρι Θεσσαλονίκης.

Στο γραφείο ο δεύτερος καφές, espresso latte διπλός. Μοιάζει με εκείνα τα πρωινά όταν έτρεχα ακόμα από αμφιθέατρο σε αμφιθέατρο, από όροφο σε όροφο, από βιβλιοθήκη σε βιβλιοθήκη. Είναι Νοέμβρης μήνας και ο καιρός είναι φιλικός προς την κατά καιρούς αφιλόξενη Αθήνα. Την γλυκαίνει με ζεστές θερμοκρασίες και λιακάδες.

Τελευταία ασκούμαι σε νέους τρόπους αποβολής έντασης. Ασκούμαι είπα, δεν είπα ότι τα καταφέρνω πάντα. Δύσκολοέτσι και αλλιώς για τον έντονο ατίθασο χαρακτήρα μου. Μεγαλώνω. Παίδες, το δηλώνω. Μεγαλώνω και κάτι μικρά πράγματα, όπως το χάζεμα μιας βιτρίνας καθώς ανεβαίνω την Κηφισίας προς το γραφείο, ξαφνικά φαίνονται μεγάλα.

Εν Αθήναι σκέψεις

Originally uploaded by twinkle-eye

Φθινοπωρινή Αθήνα. Κάπου στο κέντρο της Αθήνας. Στην ατμοσφαίρα επικρατεί το άρωμα μιας αλλιώτικης εποχής. Λες και σταμάτησε για λίγο ο χρόνος και έψαξε να βρει μια διαφορετική στιγμή για να σταθεί. Παρέα με  διπλό ελληνικό και ήχους απαλής μουσικής τακτοποίηση. Όχι, προσωπικής ζωής, αυτή δεν τακτοποιείται εύκολα. Το δωμάτιο.

Πέντε χρόνια ακαδημαϊκής δημιουργίας. Από την πολιτική θεωρία και την ανάλυση κομματικών και εκλογικών συστημάτων, στην Ευρωπαϊκή πολιτική και την διπλωματία. Ακόμα και ένα παλιό σημειωματάριο γεμάτο όνειρα, κρυφές επιθυμίες. Κάποια πράγματα δεν έχουν αλλάξει από τότε που έγγραφα ερωτικές επιστολές. Γαμώ το ρομαντισμό μου γαμώ! Άντε και κάτι τελευταίες κούτες και πύργοι βιβλίων να ανέβουν στα νέα ράφια της ντουλάπας.

Άδειασε το πάτωμα. Έφυγε ένα βάρος από το παρελθόν. Πρόχειρα σε απόσταση αναπνοής, τα βιβλία για design, την χρήση του λόγου, επικοινωνία  και λογοτεχνία. Να και τα αποκτήματα από το ταξίδι μου στο Λονδίνο. Πάλι καλά που έκανα αυτό ταξίδι για να ξεφύγει λίγο το μυαλουδάκι μου.

Όλα θα μπουν σε μια τάξη. Κοντά είμαι. Λίγο ακόμα. Χθες ήρθαν καλοί φίλοι να υποστηρίξουν τις δημιουργικές μου τρέλες. Η ζωή είναι μικρή, πολύ μικρή για να μην κάνεις αυτές τις τρέλες.

Χθες, οι τρέλες, είχαν άρωμα μήλου και γεύση σοκολάτας με κρασί. Καλά ήταν. Πάμε στο επόμενο βήμα στην παρτίδα σκάκι της ζωής. Ο απέναντι παίζει άμυνα ενώ δεν έχω επιτεθεί καν, αντίθετα έχω αποσυρθεί. Άστον, μήπως επιτεθεί επιτέλους ο ίδιος, μήπως και δει πέρα από την ευκαιρία και την επιλογή της.


Aπλό και δυσνόητο

Picture by Oneiros

Θεσσαλονίκη- Αθήνα. Αθήνα – Θεσσαλονίκη. Μια διαδρομή που την έκανα πολύ συχνά κάποτε και την κάνω ακόμα όσο πιο συχνά γίνεται.  Μακρυά από την Αθηναϊκή ρουτίνα του άγχους και τις καθημερινές γκρίνιες γίνομαι για λίγο ξανά νεράιδα…άνθρωπος απλός. Απολαμβάνω την λιακάδα στην παραλιακή παρέα με ένα μερακλίδικο καφέ και καλή παρέα. Για λίγο, ίσως πολύ λίγο. Συνήθως κάνω την διαδρομή μόνη μου.

Είναι από τις σπάνιες φορές που είχα παρέα φίλο. Λιώμα από τα τρεχάματα της δουλείας και οι δυο. Εργασιομανείς κατά κάποιο τρόπο και οι δυο χαζοκοιμόμαστε όταν κάνουμε διάλειμμα από κουβέντες φιλοσοφικού και καθημερινού πλάτους, μήκους και βάθους. Ίσως ένας από τους λίγους που θυμούνται όλα τα 1500 πράματα που κάνω.

Σιωπηλός ήρωας των τελευταίων ημερών όταν τα βάζω κάτω και προσπαθώ να μην τα παρατήσω γιατί απλά κουράστηκα. Ένας από αυτούς, που ίσως καλό θα ήταν να κάνει μια σοβαρή κουβέντα με τους γονείς μου για να καταλάβουν ότι κάτι μικρές λεπτομέρειες του στυλ “ Δεν τα βάζω με τον κόσμο αλλά με τον εαυτό μου”. Τόσο απλό και δυσνόητο αλλά άκρως ανθρώπινο.

Όψεις μιας πόλης

Χθες βράδυ προ- debate- ιανή βόλτα στο κέντρο της Αθήνας. Η πόλη αυτή την εποχή είναι πανέμορφφη. Σε κάποια σημεία εμφανίζει όμως το απάνθρωπο πρόσωπο της. Τα παιδιά των φαναριών, άραγε, νοιάζονται για τις εκλογές. Οι ναρκομανείς και άστεγοι στην πλατεία Εξαρχείων ίσως; Σίγουρα όχι, το αγγελούδι που με δάκρυα στα μάτια στο Θησείο μου έλεγε “Πεινάω” και το προσωπάκι του έλαμψε με την πρώτη μπουκιά από σουβλάκι. Ψυχή μου.

Picture by PrASanGaM

Μήνυμα προς φίλους: Δεν είπαμε ότι δεν θα με αφήσετε να δω ή να ακούσω τηλεοπτικό debate; Μου κάνει κακό, όσο και παθιάζομαι να σχολιάζω; Ξέρετε ότι δεν το αντέχει η ρομαντική μου φύση με τα ουτοπικά ιδεώδη. Αφήστε με να ονειρεύομαι έναν κόσμο, όπου οι πολιτικοί κάνουν πραγματικό διάλογο, όχι παράλληλους μονολόγους, μεταξύ τους και κυρίως με εμάς, που ζούμε εδώ. Αφήστε με να πιστεύω ότι ο κόσμος αλλάζει. Αφήστε με, σε αυτή την κατάσταση γαλήνης.

Δεν ξέρω αν αυτό που αντιλαμβάνομαι αυτές τις μέρες είναι για κλάματα ή για γέλια. Μάλλον και για τα δυο. Καλές οι ατάκες. Δεν βαριέσαι. Καλές και κάποιες σκέψεις. Τελικά είναι μεγάλη υπόθεση να αλλάξουν κάποιες νοοτροπίες. Έχουμε δρόμο ακόμα. Όχι, μόνο στην Ελλάδα. Παντού.

Τι λέω πάλι; Λες και κάπου κάποιος δεν σκέφτεται πάνω κάτω το ίδιο. Βλέπω και ακούω πολλά. Τόσο κοντά, που ώρες ώρες με πνίγει. Το καλύτερο που μπορείς να κάνεις είναι να μην αφήσεις καμιά αρνητικότητα να σου κόψει τα φτερά φτιαγμένα από όνειρα. Η θετική σκέψη είναι το καλύτερο αντίδοτο και ας ονειροπολεί. Αυτή όμως, ωθεί να συνεχίσουμε και να δημιουργούμε όμορφα πράγματα. Είναι οι άνθρωποι που πονάς και κοιτάς στα μάτια.

Σε κάποιο κεντρικό καφέ της πόλης

Παρασκευή απογευματάκι. Σε λίγο τελειώνει μια δημιουργική εργάσιμη μέρα. Μια ομορφιά ήταν η σημερινή μέρα, ομολογώ. Η καλύτερη μου να σχεδιάζω πράγματα, καμπάνιες, κείμενα κτλ. σε ένα από τα κεντρικά εναλλακτικά καφέ της πόλης. Αν και βροχερή, η Αθήνα δείχνει  ένα από τα ανθρώπινα πρόσωπα της. Ξέρετε, αυτό της χουχούλιασμο-κατάστασης, που σε κάνει να θες να την αράξεις στο κρεββάτι ή τον καναπέ με βιβλίο και μουσική παρέα, ή να κάνεις αυτό που κάνω σήμερα- δουλεία με λαπτόπι παρέα με τους ήχους της πόλης και την πρώτη ζεστή σοκολάτα της ερχόμενης σεζόν.

Picture by doozzle

Ζητούμενο ήταν α ενεργοποιηθεί, πιο δυναμικά, η δημιουργική μου πλευρά και να σωπάσει για λίγο η οργανωτική, να ξεκολλήσει το μυαλό για να ταξιδέψει και να φέρει πνευματικά καλούδια στην οθόνη. Έχω ένα φίλο, που τον ονομάζω ξωτικό. Έτσι τον νιώθω. Εμφανίζεται και ένα βλέμμα, μια λέξη, μια κίνηση του, λειτουργούν σαν μαγικό φίλτρο. Δεν το καταφέρνουν πολλοί. Είμαι περίεργος άνθρωπος σε αυτά. Έχει γίνει μετρημένες φορές στην ζωή μου και ευχαριστώ για κάθε φορά που συνέβει.

Όμορφο όταν μπορείς να μοιραστείς με κάποιον τις σκέψεις σου, έστω και με ένα βλέμμα και να καταλαβαίνει με την πρώτη χωρίς περιττά περιτυλίγματα.