Διάλογος μεταξύ φίλων #3

You've got me
Photo by Toni Blay via Flickr

Mετά από δύσκολη περίοδο στην ζωή της, γυρνά και του λέει:

Έξι μήνες πέρασαν. Δεν ήταν εύκολο, ειδικά με ένα δεσμό που περισσότερο μπέρδεμα παρά ηρεμία έφερε. Το έχω πει: «Όταν ο άνδρας δεν μιλεί και δεν γαμεί,κάτι λάθος κάνει, μάναρι μου. Όταν ο άνδρας δεν καμαρώνει, επίσης κάτι είναι στραβά. Άλλαξα. Έχω δρόμο ακόμα. ΟΚ, δεν χαλάρωσα ακόμα εντελώς αλλά κάλα πάμε. 🙂 Γαμάτο πιπίνι, είναι να μην το λατρέψεις; :Ρ»

+ Η αντίδραση του: Γέλιο έχεις ρε! Keep walking!

Αυτοί οι δυο έχουν τον δικό τους κώδικα επικοινωνίας χρόνια τώρα.

– Την βλέπω την δουλειά, θα γεράσουμε παρέα. Ελπίζω απλά να ξέρεις κάνα τάβλι, κάνα σκάκι και να ξέρεις να φτιάχνεις κανά τσαγάκι.

Αντίδραση του είναι  ένα ζεστό χαμόγελο.

– Εκτιμώ πολύ ότι είσαι δίπλα μου. 🙂

Εκείνος: ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ both ways.

Είναι η πρώτη φορά που του απαντά με σιωπή. Βασικά δεν συνηθίζει να εκφράζεται με μεγάλες κουβέντες αλλά την αφήνει άφωνη με πράξεις. Μετρημένες αλλά πάντα την σωστή στιγμή.

In the end it always was, is and always will be what it is. Kismet.

Εκείνη…

Hidden woman
Hidden woman by turboalieno on Flickr

Ήθελε χρόνο και τον έδωσε στον εαυτό της.

Θέλει ηρεμία.

Μη της πεις ότι δεν σε καταλαβαίνει.

Καταλαβαίνει πολύ καλά.

Ακριβώς επειδή δεν την κατάλαβε ποτέ κανείς.

Μέχρι που εκείνη βρήκε τον δρόμο προς τις καρδιές όσων αγαπά.

Εκείνος είναι όπου εκείνη ήταν και θα έρθει εκεί που είναι εκείνη.

Μόνο που εκείνη θα έχει ήδη φύγει.

Δεν τόλμησε τόσο καιρό να της μιλήσει, μέχρι που εκείνη σκεπάστηκε με ένα πέπλο σιωπής.

Σήκωσε ένα προστατευτικό κάστρο γύρω της για να μην την αγγίζει πια.

Όταν σωπαίνει, ένας μικρός γλυκός θάνατος την φιλά για να την αναστήσει εκ νέου.

Της απλώνει το χέρι και την τραβά στο φως.

Λάμπει όσο ποτέ άλλωτε.

Σαν άστρο μια καλοκαιρινή νύχτα με πανσέληνο.

Περίεργα πλάσματα

A walk by the sea I
Picture by mafaldaQ

Είναι αργά το απόγευμα. Είχε να την ακούσει μέρες και να την δει ακόμα περισσότερες. Ακούει να ξεσπά σε κλάματα στο τηλέφωνο. Δεν αντέχει να την ακούει έτσι. Το κοριτσάκι του.

Το μόνο που εκείνη ήθελε ήταν λίγο ηρεμία και μια η βόλτα στην θάλασσα. Άντε και μια αγκαλιά. Εκείνη που δεν ζητούσε ποτέ τίποτα. Πόσο δύσκολο της ήταν να ζητήσει βοήθεια και ακόμα πιο δύσκολο να την δεχτεί. Ζει την μικρή της κόλαση. Κάθε μέρα. Προσπαθεί να δραπετεύσει στον μικρό της παράδεισο και τα καταφέρνει. Τα ρισκάρει όλα για όλα.

Εκείνος, που πότε δεν έκανε το βήμα να γίνει κάτι παραπάνω στην ζωή της γιατί δεν ήταν βέβαιος για αυτό, μπαίνει στο αμάξι και πάει να την βρει να πάνε να δει την θάλασσα, να την πάρει μια αγκαλιά και ας είναι φοβερά αντιδραστικό πλάσμα. He likes her anyway.

Η ζωή είναι πολύ μικρή για να την σπαταλάς με δυστυχία αντί να ζήσεις την ευτυχία και αυτή κρύβεται μέσα μας, αρκεί να θυμηθούμε το που.

Περίεργα πλάσματα οι άνθρωποι.

Μονοπάτια ενηλικίωσης

Σήμερα σε προσκαλώ να μην γίνεις τα πάντα για όλους, αλλά κάτι για κάποιον! Δημήτρης Καραβασίλης

Οι γονείς μας, ή όποιος αναλαμβάνει αυτό τον ρόλο, καθορίζουν την ανάπτυξη της προσωπικότητας μας. Μας μεταδίδουν το τι έχουν αποκομίσει από τα βιώματα τους και άθελα τους μας μεταφέρουν και τα όποια στερεότυπα τους.

Young Love
Picture by Rishi Menon via Flickr

Μεγαλώνοντας απομακρυνόμαστε από αυτούς στην εφηβεία συνήθως και στα φοιτητικά χρόνια, αρχές των 20, έπειτα ερχόμαστε κοντά τους με διαφορετικό τρόπο, στα 20 φεύγα 30 παρά και κάτι, ας πούμε.

Το ένα κομμάτι της σχέσης μας το κρατάνε εκείνοι. Το άλλο όμως το κρατάμε εμείς και από ένα σημείο και ύστερα το διαμορφώνουμε εμείς, βάζοντας τους όρια, επικοινωνώντας τους τα θέλω μας με τον τρόπο εκείνο που δεν θα τους κάνει να αντιστέκονται στις αποφάσεις μας αλλά να τις υποστηρίξουν.

Όσοι από εμάς είμαστε “ανεξαρτητοποιημένα παιδιά”, δύσκολα παραδεχόμαστε μια αδυναμία, μια δυσκολία μας. Εκείνοι κάτι καταλαβαίνουν αλλά όχι τα πάντα γιατί κάπου το μήνυμα μας χάνεται στον δρόμο προς τον παραλήπτη του. Χάνουμε τις λέξεις, την έκφραση μας. Κάτι μας κρατάει εγκλωβισμένους στον εαυτό μας.

Βέβαια, εμείς δεν τα λέμε όλα για να μη τους στενοχωρήσουμε αλλά πως να μας σταθούν αν δεν τους το πούμε. Όχι, με τηλεπάθεια δεν γίνεται. Το έχουμε δοκιμάσει και δεν έχει το αποτέλεσμα που θέλουμε.

Όποτε κάποια στιγμή θα πρέπει να μπούμε στην διαδικασία να δούμε πως θα εκφραστούμε για να μας καταλάβουν όσοι αγαπάμε και μας αγαπούν. Αυτό ισχύει για όλες τις σχέσεις μας.

Φίλος αντιμετωπίζει τον τελευταίο καιρό προβλήματα, επικοινωνίας κατά την ταπεινή μου γνώμη, με την κοπέλα του, που λατρεύει. Τον λατρεύει και εκείνη. Ότι έλεγε το αντιλαμβανόταν ως γκρίνια και εκείνη από την πλευρά της άρχισε να απομακρύνεται, νευρίαζε μαζί του, αγανακτούσε.

Εκείνος το έβλεπε, αλλά κάτι τον έκανε να συνεχίζει να μην αλλάζει συμπεριφορά, μέχρι που ξαφνικά βγήκε εκτός εαυτού, την πλήγωσε και κατάλαβε όταν την είδε σε έξαλλη κατάσταση. Εκείνη πως να τον συγχωρέσει;

Ο έρωτας τυφλώνει όπως ξέρουμε. Αυτή η κοπέλα λοιπόν, επέλεξε να ανοίξει τα μάτια της και να σταθεί στον άνθρωπο που αγαπά, όσο την αφήνει εκείνος και ας μην της στάθηκε εκείνος όταν τον είχε ανάγκη. Έγινε ο καθρέφτης του για την συμπεριφορά του και έγινε σκληρή.

Λένε πως την βαθιά αγάπη δεν την σταματά τίποτα ίσως και για αυτό είναι τόσο σπάνια.
Ο φίλος είναι πολύ τυχερός που τον κρατά αγκαλιά και δεν τον αφήνει να χαθεί στον εαυτό του.

Αφορμή: Αλήθεια Η Όχι; Οι Ζευγαρωμένοι Ξέρουν

Ρελαξούρα

Λευκό κρασάκι α λα radiobubble

Originally uploaded by ThirdEye3

Η ώρα ένδεκα το βράδυ. Τοποθεσία το ραδιομέγαρο, ή αλλιώς η ραδιόφουσκα, το Radiobubble. Το ίδιο μεράκι για μουσική, η ίδια αγάπη για τις μικρές χαρές της ζωής, όπως τις γνώρισα εκείνη την νύχτα όταν έβγαινε ο Obama πρόεδρος των ΗΠΑ. Είμαι από νωρίς το απόγευμα εδώ, στην γωνίτσα που μου έκανε ρεζερβέ ο Καναλάρχης, ο Αποστόλης.

Λίγο πριν λήξη η μέρα, δίνω παραγγελιά ένα ποτήρι λευκό κρασί. Και κάθομαι ακόμα γράφοντας στην γωνίτσα μου.

Χθες έλαβα για πρώτη φορά αμοιβή για project. Ήταν όμορφη αίσθηση. Όσο και να λυπάμαι που δεν βγήκε το συγκεκριμένο όπως έπρεπε κατά την δική μου ταπεινή άποψη. Δεν θυμάμαι πόσα τηλέφωνα και mail έφυγαν για να οργανωθεί. Θυμάμαι την ένταση. Πίνω άλλη μια γουλιά κρασί. Θυμάμαι πως θυσίασα την ψυχική ου ηρεμία πριν ένα χρόνο. Δεν τα θυσιάζουν αυτά κορίτσι μου. Εμ, δεν ήξερα, δεν ρώταγα και έμαθα.

Στην υγειά σας!

Παραμύθι στο Γκάζι

Picture by RoRo (:

Ήταν χειμώνας.

Έβρεχε.

Η διάθεση στο πάτωμα.

Έπρεπε να βγει.

Οπότε κανονίσει ένα ποτό με κάποιον που θαύμαζε, τις είχε κινήσει το ενδιαφέρον από καιρό…

αλλά
ξέρετε τώρα πως είναι αυτά.

Φόρεσε το πιο λαμπερό της χαμόγελο, βάφτηκε, γόβες.

Μια κουκλίτσα.

Φτάνει Γκάζι.

Έρίχνει καρεκλοπόδαρα νερό.

Ανεβαίνει με τις κυλιόμενες.

Τον έβλεπε να στέκεται μπροστά στις σκάλες.

Τι καλοσύνη που είχε η αύρα του;

Εκείνη έτρεμε, αγχώθηκε και δεν ήξερε γιατί.

Ακόμα θυμάται εκείνο το πρώτο φιλί με θέα τα φώτα της Αθήνας.

Σαν παραμύθι έμοιαζε και παραμύθι θα μείνει.

Ένα βλέμμα

Picture by SamHastings

Μη του μιλάτε του κοριτσιού. Τσιγάρο στο τσιγάρο. Μη της μιλάτε. Πονά και πενθεί. Μη τις μιλάτε. Πονά. Αφήστε την να κλάψει. Αφήστε να μαλακώσει το καυτό δάκρυ την παγωμένη καρδιά.

Βαρέθηκε τα άδεια λόγια που ποτέ πράξη δεν γίνονται. Κουράστηκε να τα ακούει ξανά και ξανά, και ας της διηγούνται το πιο όμορφο παραμύθι- Αυτό της αγάπης.

Αισθημάτων λέξεις

Είναι βαρύ το βάσανο της απουσίας σου μάτια μου

Κάνω υπομονή για να αντέξεις

Κουράγιο για να ξαποστάσεις

Ζωγραφίζεις στο πρόσωπο μου ένα χαμόγελο

Σου κόβεται η ανάσα και θυμώνω με όσα σε βαραίνουν

Είμαι κουρασμένη αλλά δεν με νοιάζει

Μόνο το ζεστό σου βλέμμα να αντικρίσω

Το χαμόγελο σου να ηρεμεί την ανάσα μου

Η αγκαλιά σου, παράδεισος μου

Επίσκεψη – Στίγμα ψυχοθεραπείας

Picture by maestropastelero via Flickr

Πρέπει να γίνω καλά.

– Tι έχεις;

Η υγεία μου είναι καλά.

– Tότε γιατί λες ότι δεν είσαι καλά;

Πρέπει να γίνω καλά.

– Θέλεις να μου πεις τι έχεις;

Τίποτα.

– Πως τίποτα; Aφού λες ότι πρέπει να γίνεις καλά.

Είναι δύσκολο.

– Ζωγράφισε το μου. Φωτογράφισε το. Περιέγραψε το. Μην το ονομάζεις.

Δεν μπορώ. Δεν έχω αρκετό φως.

-Θέλεις να μου πεις;

Γι αυτό δεν ήρθα;

– Γιατί ήρθες;

Για να γίνω καλά. Ξέρεις είναι σαν μια ίωση, σαν κρύωμα, σαν σύντομη γρίπη ύστερα από περπάτησα στη βροχή ή τον παγωμένο αέρα.

– Τι νιώθεις;

Φοβάμαι. Δεν ξέρω γιατί αλλά φοβάμαι.

– Τι φοβάσαι; Πως φοβάσαι; Ποιον;

Εμένα. Ότι θα μου κάνω κακό. Σαν παιδί.

Continue reading Επίσκεψη – Στίγμα ψυχοθεραπείας