Μεγαλεία ζωής

Κάθε καλοκαίρι περνούσα στο χωρίο στην Ελλάδα με τους παππούδες. Με το που κατέβαινα από το τρένο ή το αυτοκίνητο η γιαγιά μου με αγκάλιαζε με μια μικρή ανθοδέσμη από τα λουλούδια της. Χάζευα με τις ώρες τα τριαντάφυλλα και γαρύφαλλα στον κήπο. Όλο το χωρίο ήξερε ότι με το που θα δω τριανταφυλλιά θα σταθώ να μυρίσω.

” Το μπουμπούκι στα μπουμπούκια “, έλεγαν.

Blooming moments by ThirdEye

Μεγάλωσα. Φοιτήτρια πλέον, μια μικρή ανθοδέσμη με συνόδευε όταν τελείωνε το Σαββατοκύριακο στο χωριό. Τα τελευταία χρόνια χρειάστηκε να τους φροντίσω εγώ.

Με πολλές επιλογές μου δεν συμφωνήσαν ποτέ. Για κορίτσι παρά- είμαι επαναστάτρια στα μάτια τους και με αδικούσαν συχνά από αγάπη.

Χρειάστηκε η γιαγιά μου να κάνει μια επέμβαση και δεν είχαμε συγγενής να δώσουν. Από μικρή έχω ένα πρόβλημα λόγω των πολλών δικών μου επεμβάσεων. Δεν με πρόδωσε όμως ο οργανισμός μου και μπόρεσα να δώσω αίμα. Αλλά δεν έφτανε. Με συνόδευε το τότε αγόρι μου, ο Θωμάς. Όσο έδινα και δεν μπόρεσα να αντιδράσω πήγε να δηλωθεί. Μεγάλη συγκίνηση.

Πριν κάποιο χρονικό διάστημα χρειαζόταν ο πάππους μου αίμα. Ξενυχτισμένη μεν αλλά και πάλι τα κατάφερα. Έδωσε και ο Θωμάς, ως φίλος πλέον. Μέτα από λίγες μέρες εφόσον συνήλθε ο παππούς μου, με πήρε τηλέφωνο για να μου πει το ιδιαίτερο του “Ευχαριστώ και μια συγγνώμη” αλλά και ευχαριστήσει  όλα τα παιδιά που βοηθήσαν. Συγκινήθηκα και ξέσπασα σε κλάματα σαν μικρο παιδί. Οι παππούδες μου, μου έστειλαν πάλι μια μικρή ανθοδέσμη που την βλέπετε στη φωτογραφία. Μικρές λεπτομέρειες που τελικά είναι πολύ μεγάλες.

Ρολοϊ του χρόνου

Picture by moriza

Γύρισα σήμερα το ρολοϊ του χρόνου κάποια χρόνια πίσω, όταν τσακωνόμουν με έναν παθιασμένο πολιτικά-διαφορετικών-απόψεων με σοκολάτα lacta και pop corn για το προεκλογικό debate των κομματικών αρχηγών. Ήταν το 2004.

Αντί να του πω όσα είχα να του πω, του έκανα πολιτική ανάλυση. Αντί να χουχουλίασω στην αγκαλία του, ήθελα να το παίξω ανδράκι μήπως και τον εντυπωσίασω…Λες και είχε σημασία, λες και δεν ήξερε ήδη τι είχε μπροστά του.  Ήμουν 21.

Επίσης ονειρεύτηκα ότι κανονίζω την επόμενη έκπληξη για να χαμογελάσει. Έτσι απλά, γιατί έχει ένα απίστευτο χαμόγελο και θα ήθελα να το φωτογραφίσω μια φόρα. Είναι 2009 και είμαι 26 και ο χρόνος συνεχίζει να τρέχει.

Η μικρή…

DSC00676

Kudos to Poetic Justice for the pic

Διπλός ελληνικός μέτριος και μπουγάτσα. Η ώρα 8 παρά το πρωί. Περιμένοντας την πτήση για Αθήνα μετά από επαγγελματικό ταξίδι στη λατρεμένη Σαλονίκη. Με την ευκαιρία είδα και τα παιδιά. Μου έχουν λείψει είναι αλήθεια. Κούραση τρελή.

Βλέπω και ακούω την ανησυχία των γονιών και φίλων.
Τους λέω: ” Αν δεν τα κάνω τώρα, στα 26, πότε θα τα κάνω; Δεν πρέπει να σταθεροποιηθώ επαγγελματικά κάποια στιγμή; Να κάνω και κάτι με τόσα όνειρα μου. Ειδικά αν θέλω να κάνω οικογένεια.”

Κάπου στο σημείο που λέω “να κάνω οικογένεια” κάτι με πιάνει. Δεν το σκεφτόμουν πότε και τώρα το λέω. Μεγαλώνω λέμε, όχι αστεία.

Δεν βαριέστε. Αν δεν ξενυχτίσω τώρα, δεν λιώσω τώρα στο διάβασμα και στην δουλειά πότε θα τα κάνω; Αν και κουράζομαι ώρες ώρες απερίγραπτα και αγχώνομαι εξίσου, εν μέρει το απολαμβάνω. Αδρεναλίνη. Πείτε με ανώμαλη αλλά όσοι με ξέρουν, ξέρουν και πόσο αγαπάω ότι κάνω.

Ο ύπνος έρχεται να με πάρει αγκαλιά αργά το βραδύ ή τα ξημερώματα, συνήθως για λίγο.
“Πας καλά,” λέει άλλος φίλος, “Είσαι στο σωστό δρόμο.”
Μας ράγισε, ίσως και έσπασε, λίγο η καρδούλα στην πορεία.  Όλα είναι μέσα στην ζωή. Πάντα θα συναντάς ανθρώπους που δεν φέρονται με τσίπα, ανδρίκια όπως λέω. Το άνανδρο δεν θέμα μόνο των κύριων  άλλα αφορά και τις εν λόγω κυρίες. Λέμε τώρα, μεγάλη κουβέντα και όχι τσης παρούσης.

Κάποια στιγμή το Σαββατοκύριακο χαλάρωσα και βγήκε όλη η κούραση των ήμερων. Μια ποιητική ψυχή τράβηξε μια φωτογραφική και άρχισε να στοχεύει το χαμογελώ μου λέγοντας “Χαμογελά μου”. Για κάποιον περίεργο λόγο τα κατάφερε και χαμογέλασα…και γέλασα πριν λιώσω ψοφίμι στον καναπέ και με στείλει η παρέα επειγόντως για όνειρα γλυκά.

“Πάει η μικρή. Το πήρε μονότερμα πάλι. Δεν ησυχάζει.”

…και όμως η μικρή είναι μια χαρά, μην ανησυχείτε. Θα τα καταφέρει. 🙂

Γλυκανάλατα ρεμάλια

Φήμες, πισώπλατα…σιγά μην γίνουν και κατάματα. Δήθεν ευγένεια.

Η ευγένεια, ρεμάλια, δεν είναι γλυκανάλατο μιαούρισμα, είναι στάση ζωής.

Πραγματική ευγένεια είναι και ανθρωπιά.

Α-Ν-Θ-Ρ-Ω-Π-Ι-Α.

Μου την δίνουν τα δήθεν.

Αφού την δουλίτσα σας να κάμνετε θέτε.

Aφήστε την ευγένεια στην άκρη.

Picture only alice via Flickr

Αν- ανδρός εγωϊσμός

Προσπαθεί να βρει εκείνον. Της λέει ότι θα την πάρει σε δυο λεπτά. Βρίσκει το κουράγιο να κάνει άλλη μια κλήση για ιατρό.

” Αποκλείεταιι το ενδεχόμενο εγκυμοσύνης;”

Ένιωθε κρύο ιδρώτα να τρέχει στην πλάτη της, να τρέμει ολόκληρη και να την διαπερνούν κρυάδες σαν ρεύμα.

“Να ξεκουράζεσαι, κοπελιά. Υπερκόπωση είναι αυτό που έχεις.”

‘Έγκυος; Αποκλείεται,” λέει στον εαυτό της.

Continue reading Αν- ανδρός εγωϊσμός

Ένα φραπόγαλο σκέψεις

Σαν να βλέπω την ταινία “Two weeks notice” να διαδραματίζεται σε μια παραλλαγή ζωντανά μπροστά μου. Μόνο, που δεν έχω δυο βδομάδες, αλλά ούτε δυο μέρες καλά, καλά. “Περίεργες” καταστάσεις μιας συνηθισμένης ημέρας εργασίας, ας πούμε.

Picture by ToniVC via Flickr

Σκέψεις για την διαχείρηση χρόνου και καταστάσεων, κάποια στιγμή σήμερα το απόγευμα:

Έχεις τα κότσια;  Τα έχεις. Ξέρω ότι τα έχεις. Δεν έχει δεν μπορώ. Απόδειξε, το τι μπορείς να κάνεις. Τέρμα τα ψέματα.

Παρένθεση: Όποιος νομίζει ότι τα χώνω γενικά και αόριστα και να βγάζω την ουρά μου στην απέξω, κάνει λάθος. Η σφαλιάρα πρώτα σε μένα.

Δυο μέρες μόνο, που λέει και ένα τραγούδι. Δυο μέρες να αξιοποιήσω, ότι έχω και δεν έχω στο δημιουργικό μου δυναμικό. Διαδραστικότητα, εμπλοκή, συμμετοχή, κείμενο, επίδραση…Και το πιο δύσκολο απ’ όλα να χτίσω γέφυρες μεταξύ ανθρώπων διαφορετικών κοινωνικών στρωμάτων, εκπαιδευτικών επίπεδων, διαφορετικών αντιλήψεων. Διαφορετικών γενικώς και ειδικώς.

“Αυτή, είναι η ευκαιρία σου”, μου λένε και δεν έχουν και άδικο. “Διεκδίκησε και εδραίωσε τον ρόλο σου,” επισημαίνουν, επίσης πολύ σωστά. Σαν να ακούω τον εαυτό μου να τα λέει, από την μια και από την άλλη, να φοβάμαι σαν μικρο παιδί το σκοτάδι.Τι φοβάσαι ρε παιδί μου, αφού το΄χεις. Τι αμφιβάλλεις; Δεν έχεις χρόνο για αυτό -αμφισβήτηση τώρα.

Τους τρόμαξα για λίγο με την σιωπή μου. Έχουν συνηθήσει τον τσαμπουκά και ανησύχησαν. Να ουρλιάξω ήθελα. Δεν έβγαλα γκίχ και ακόμα δεν βγάζω δηλαδή, δεν θα βγάλω.

Έχω δυο μέρες. Μια νύχτα και μια μέρα, για να είμαστε ακριβής. Κάτι λιγότερο από εικοσιτέσσερις ώρες. Είναι αρκετές.

“Χτύπα τώρα ένα φραπόγαλο και ξεκινά!”, λέω στον εαυτό μου. Όχι, δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για το “Δεν είσαι εδώ” της Δημητρας Γαλάνη (Για μελοδραματισμούς είμαστε τώρα. Δουλειά, δεν είπαμε; Είπαμε.) αλλά μάλλον το “Στερεότυπα” για να εμπεδώσω, ότι τέτοια έχω να σπάσω. Που θα πάει, θα βγεί. Don’t think- Do things!

Παραμύθια τ’ Αυγούστου

Ένα πρωινό σε μια παραλία σε ένα μικρό νησάκι κάπου στο Αιγαίο, μια μικρή νεράιδα εκεί που παίζει με τα κύματα και τις ηλιαχτίδες του ηλίου κάτι σκεφτόταν, κάτι σκαρφίζονταν. Παιχνιδιάρα, τσακπινογραγαλιάρα όπως λέει και η μια φίλη της. Οπότε ζητά βοήθεια από τους φίλους της να της βρουν ένα τηλεφωνώ για να κάνει μια έκπληξη με προορισμό μια ψυχή κάπου στην Αυγουστιάτικη Αθήνα.

Δύσκολο πράμα την σήμερον ημέραν να πιάσεις γραμμή σε γνωστή  αλυσίδα ανθοπωλείων. Πήρε φωτιά το κινητό με την διαδικτυακή σύνδεση αργή σαν σαλιγκάρι. Βρέθηκε γειτονικό ανθοπωλείο να υποστηρίξει το εγχείρημα. Μόλις δόθηκε η παραγγελιά των λουλουδιών και το τι θα γράφει η συνοδευτική καρτούλα, ένα γέλιο ακούστηκε στην άλλη γραμμή και μια εκφώνηση:

-Καλό, καλό. Όμορφη σκέψη. Από που τηλεφωνείτε;

“Από την Τζιά “, απαντώ.

– Να’ σαι καλά, κορίτσι μου. Καλώς να φτάσουν.

Το ηλιοβασίλεμα το βράδυ της καλοκαιρινής έκπλήξης
Το ηλιοβασίλεμα το βράδυ της καλοκαιρινής έκπληξης

Το επόμενο βράδυ,  κουβεντούλα με καλό φίλο μου, που ήθελε να μάθει αν έστειλα ή δεν έστειλα τελικά λουλούδια.
– Για ξηγήσου τώρα….Που πηγαίνανε τα λουλούδια; Καταρχήν πήγανε; Αρέσανε;

* Πήγανε, φτάσανε σώα και άβλαβης. (Χαμόγελο)

– Προκάλεσες όμορφα συναισθήματα?

* Προκαλώ, προκαλώ αλλά δεν φτάνει πάντα αυτό. Πήγαν λοιπόν, πέντε λευκά τριαντάφυλλα σε κάποιον που δεν το περίμενε. Όχι, κόκκινα, μη παρεξηγηθούμε. Η συνοδευτική καρτούλα έγγραφε: “Λευκά όπως ο Λευκός Γάμος μας.  🙂 Χρόνια πολλά και με πολλά χαμόγελα.” Θυμάσαι την ιστορία με το αστείο του Λευκού Γάμου μου.

– Wow! Κάγκελο έμεινε;

* Δεν ξέρω αν έμεινε, να σου πω την αλήθεια. Φρόντισα να πάνε χθες μια μέρα πριν την γιορτή του.

– Αχα.

* Γύρω στις εννιά το βράδυ σκάει τηλέφωνο για να με ευχαριστήσει. Του κάνω “ Αύριο θα σου στείλω και το μήνυμα κατά παράδοση για χρόνια πολλά.

– Και;

* “Πήρες λευκά τριαντάφυλλα, αξίζεις κόκκινα. Έγινα αιτία για ένα χαμόγελο, αξίζεις την ευτυχία. Σου εύχομαι όλα όσα αξίζεις και κάτι παραπάνω,” λέει η μικρή νεράιδα και γίνεται ξανά αγέρας να φυσά διακριτικά πλάι σου. Το παραμυθάκι σου για την γιορτή σου γιατί όλοι μας χρειαζόμαστε ένα παραμύθι και λίγο μαγεία.”
Και τώρα πες μου αν έλιωσες;

– ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΙ! Τι αντίδραση είχαμε;

* Αντίδραση; Βεβαία, πολλά ευχαριστώ και χαμογελά.

– Προσπαθεί να το χωνέψει μάλλον. Τρέλα. Καλά, ήταν μοναδική κίνηση.

* Όπως και να έχει τον σκοπό μου να χαμογελάσει, τον πέτυχα. Όλα τα υπόλοιπα δεν έχουν σημασία. Διασκέδασα τη διαδικασία. Μεταξύ μας, αν δεν θα ήταν ο συγκεκριμένος άνθρωπος, δεν θα το έκανα. Του χρωστούσα ένα παραμύθι, ας πούμε. Έμπνευση αυτές τις μέρες σου λέω. Το έχω πει, ότι όταν μπορεί μια σκέψη σου να ζωγραφίσει ένα χαμογέλο,πιάνεις ένα κομμάτι ευτυχία. Εξάλλου, ποιος είπε ότι η πραγματική ζωή δεν γράφει τα πιο όμορφα παραμύθια;

 

 

Honestly

Voice 1: I ‘m thankful to know you and that i fell in love with you. It saved me. Through you I know, what love can do. Just wanted to let you know

Voice 2: If i never met you, i would be incomplete … unexpected nature of that was the most beautiful part maybe. You thought me a lot of things, and saved me from many things.

Voice 1: Me too… i would be incomplete if I never met you…

Voice 2: Everything is ok, as you had said to me i just want to say that it still feels good to know you are there. Good night for now, love you and care about you.

Smoothly leaving

Picture by by Miss Gong & The Flickers

Loving to write at night. Two cigarettes. Said “goodbye” to the visual influence on my web identity, and maybe not only, of my so called mentors. Tough year, re-started writing nearly one year ago. Strange feeling, a bit sadness, a bit madness, happyness and finally calmness.

Everything is fine. They are fine. One of them, a grown- up child, deeply wise and childish and the same time.

The other one a charming, positive personality. Both of them a little bit too egoistic to get in my skin, but caring at the same time in a very strange way.

Sure, no one could be as I am for them. Understanding, loving without borders, being everyting and nothing at the same time. No, they did not teach me how to fly nor to fight but to leave, to save my power for ideas bigger than they were.

So, here I am. Stronger and weaker than before but sure and self- controlled more than they could ever imagine, so did I.

Goodbye my smooth operators, your angelguard is leaving smoothly as an angle and maybe one day you will call the friend.