Η ανθρωπιά στα κελιά δεν σταματά

Ξεχνάμε συχνά ότι είμαστε άνθρωποι και ότι είναι ανθρωπινό να κάνουμε λάθη Οι κρατούμενοι σε Σωφρονιστικά Ιδρύματα είναι άνθρωποι και είναι στο χέρι της κοινωνίας να τιμωρεί με ανθρωπιά. Αυτό είναι το το μήνυμα πρέπει να περάσει στον κάθε κρατούμενο Άσχετα από το έγκλημα που έχουν πράξει παραμένουν άνθρωποι, είτε ψυχολογικά ασθενής, είτε κοινωνικά ασθενής. Οφείλουμε να σεβαστούμε την ανθρωπινή αξιοπρέπεια και ζωή
Για αυτή την αξιοπρέπεια μάχονται μαζί με τους κρατουμένους και κάποιοι υπάλληλοί των ιδρυμάτων Από Δευτέρα 3 Νοεμβρίου απέχουν συσσιτίου και θα προχωρήσουν σε απεργία πείνας όσοι δεν το έχουν πράξει ήδη. Δίνουν στο αίτημα τους φωνή και μας καλούν όλους να τους υποστηρίξουμε στον αγώνα τους για ανθρωπινή αξιοπρέπεια. Αν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι θα τους δώσουμε το χέρι μας και να φωνάξουμε μαζί τους.
Η Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων οργανώνει μια συναυλία αλληλεγγύης τη Δευτέρα 10 Νοέμβριου, στις στις 7 μ.μ. στα Προπύλαια με τους Γιάννη Αγγελάκα, Φοίβο Δεληβοριά, Δανάη Παναγιωτοπούλου, Παύλο Παυλίδη and the b-movies, Ζορζ Πιλαλί, Μανώλη Φάμελο, Ελελεύ, Locomondo (unplugged), Μagic de Spell, Ρόδες και Flaco.
ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ ΝΑ ΜΙΛΑΜΕ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, ΑΣ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΑΥΤΑ. ΟΧΙ ΓΙΑ ΜΑΣ, ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ.

Έγραψαν για το θέμα μεταξύ άλλων: christideli ,indy, inlovewithlife, keli.gr, oneiros, Στράτος Κερσανίδης

Χίλιες σιωπές…

Φθινόπωρο στην πόλη της Αθήνας. Η πόλη με τα χίλια πρόσωπα, χίλιες φωνές και χίλιες σιωπές. Ο ήλιος πλέον χαϊδεύει τρυφερά τα πρόσωπα. Είμαι επισκέπτης σε αυτή την πόλη. Δεν με μεγάλωσε αλλά με ωρίμασε. Άξιες, όπως φίλια και αγάπη φαίνονται λίγες μπροστά στο χρήμα. Εντάσεις μεταφέρονται από την επαγγελματική ζωή στην προσωπική. Ταλαιπωρούμε άδικα τους ανθρώπους μας, τα αγαπημένα μας πρόσωπα. Η ανάγκη για ανθρώπινη επαφή και επικοινωνία μέρα με την μέρα φαίνεται ακόμα πιο μεγάλη. Ατελείωτες ώρες εργασίας, όποιας εργασίας. Ανάλογες ώρες στο τηλέφωνο και τον υπολογιστή για να αναπληρώσουμε λίγη ανθρωπιά στη ζωή μας, να νιώσουμε τους ανθρώπους πιο κοντά μας. Δεν μας αρκεί ποτέ. Αδειάζουμε συναισθηματικά, κουραζόμαστε. Ακόμα και ένα τηλεφώνημα μοιάζει με πολυτέλεια. Η εποχή μας βασίζεται περισσότερο στο να πάρουμε παρά να δώσουμε, και όποιος προσφέρει απλόχερα φαίνεται συχνά κορόιδο. Τελικά όσοι μπορούν ακόμα να δώσουν, είναι οι πραγματικά πλούσιοι μεταξύ μας.
Την περασμένη εβδομάδα οι μαθητές μου ήταν σκληροί μαζί μου. Παιδιά είναι. Δεν διδάσκω μόνο γερμανικά. Προσπαθώ να τους μεταφέρω άξιες. Να τους εφοδιάσω με τα απαραίτητα. Με φωνάζουν με το όνομα μου, όχι «Κυρία». Προτιμώ να τους διδάσκω με μεράκι και αγάπη παρά να κάνω το μάθημα μου και να φύγω. Χαμογελά παιδιών, μάτια που λάμπουν, τα μάγουλα που κοκκινίζουν από αγωνία.
Ακούω, διαβάζω για μια παγκόσμια οικονομική κρίση. Σκέφτομαι πώς να τους μεταφέρω ακόμα περισσότερα σε λιγότερο χρόνο Δεν ξέρω αν θα μπορέσουν σε λίγους μήνες να παρακολουθήσουν το μάθημα μου, αν οι γονείς τους θα είναι σε θέση να πληρώσουν τα μαθήματα γερμανικών.

Χάρις Αλεξίου: «Μαζί τραγουδάμε για το Πράσινο αλλά με κόκκινες καρδιές»

Σαφέστατο μήνυμα έδωσαν οι καλλιτέχνες με το πολυπληθές κοινό τους στη προχθεσινή συναυλία «Μαζί για το πράσινο και τη ζωή» στο Καλλιμάρμαρο. Διοργανωτές της βραδιάς: ο ΣΚΑΪ, το Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας και ο ραδιοφωνικός σταθμός «Μελωδία». Η συναυλία επισκιάστηκε από την απαγόρευση της μαγνητοσκόπησης της εκ μέρους της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής.

Δυναμισμό και συγκίνηση εισπράξανε οι 15 καλλιτέχνες (Χ. Αλεξίου, Γ. Ανδρέου, Στ. Κραουνάκης, Λ. Μαχαιρίτσας, Δ. Μητροπάνος, Μ. Μητσιάς, Θ. Μικρούτσικος, Γ. Νταλάρας, Β. Παπακωνσταντίνου, Β. Πορτοκάλογλου, Δ. Σαββόπουλος, Μπ. Στόκας, Δ. Τσακνής, Ε. Τσαλιγοπούλου, Μαρία Φαραντούρη) από το στάδιο.

Χαρακτηριστική ήταν η δήλωση του Βασίλη Παπακωνσταντίνου να μη περιμένουν οι πυρόπληκτοι ( και γενικότερα όλοι μας) από κανένα κράτος να τους βοηθήσει. Κανείς δεν θα ακούσει την φωνή μας αν δεν φωνάξουμε πρώτα εμείς.. Αυτή η συναυλία απέδειξε ότι οι ενεργοί πολίτες μπορούν να πετύχουν στόχους, αρκεί να δραστηριοποιηθούν.

Τον μουσικό λόγο είχαν τα «πολιτικά» ζεϊμπέκικα, όπως το Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας, Αεροπλάνα και βαπόρια
τραγούδια μιας άλλης εποχής και όμως επίκαιρα όπως τότε.
«Παραπονεμένα λόγια λένε τα τραγούδια μας γυρίζοντας τις πλάτες μας στο μέλλον, στο μέλλον που φτιάχνετε όπως θέλετε…το έργο είναι στημένο και στα μέτρα σας.»

(Υ.Γ. Ευχαριστούμε θερμά τον Δημήτρη Μητροπάνο για το ζεϊμπέκικο που χόρεψε επί σκηνής! 🙂 )

Δεν είναι η δόξα, δεν είναι τα λεφτά….είναι η αξιοπρέπεια

«I’m smart, I’m hard working and I’ll do anything and I am not leaving here without a job. Don’t make me beg.»

( από την ταινία Erin Brokovich)

Κάπως έτσι θα μπορούσε να περιγράψει μια νεαρά του περιβάλλοντος μου την εργασιακή της καθημερινότητα. Η διαφορά με την ταινία Erin Brokovich είναι μόνο ότι δεν παρακαλούσε να την προσλάβουν, αλλά να την αφήσουν να γίνει παραγωγική επί μήνες. Προσπαθούσε να επιβιώσει σε ένα περιβάλλον στο οποίο κυριαρχούσε μια κατάσταση τεχνητού πανικού και μη- οργάνωσης. Πρωτοβουλίες για την βελτίωση της δεδομένης κατάστασης δεν βρήκαν τόπο ή χειρότερα δεν τις αντιλήφθηκαν καν ως τέτοιες. Αλήθεια τι κάνει ένας νέος άνθρωπος με όρεξη για δουλειά και μάθηση όταν δεν υπάρχει το αναγκαίο περιθώριο από το περιβάλλον;

Η κατάσταση που μου διηγήθηκε η γνωστή μου, επικρατούσε σε μια μεγάλη και ιστορική εταιρία στον χώρο των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Μιλάει με σεβασμό και εκτίμηση για τους ιδιοκτήτες της εταιρίας. Θαυμάζει το έργο τους, το οποίο αποτελεί για την ίδια, πρόσφορα στον τόπο. Σε μας, τους φίλους της, έκανε εντύπωση που μιλούσε θετικά για του εργοδότες. Το μόνο αρνητικό που τους προσάπτει είναι η εμμονή τους σε έναν αρκετά παραδοσιακό τρόπο οργάνωσης, με αποτέλεσμα να μην ελέγχουν τελικά πλήρως την εταιρία. Λεπτομέρειες που είναι βασικές για την ομαλή λειτουργία ξεφεύγουν ή λόγω λάθος πληροφόρησης δεν λαμβάνονται υπόψη.

Η συγκεκριμένη κοπέλα έχει μια διαφορετική αντίληψη για την εργασία. Σήμερα, το εργασιακό καθεστώς κύλησε και έγινε και πάλι καθεστώς εκμετάλλευσης. Σημασία έχει η οικονομική εξασφάλιση. Για κάποιους όμως δεν έχει σημασία να βολευτούν σε μια θεσούλα. Κάποιοι πιστεύουν, ακόμα, ότι η εργασία δεν είναι πάντα αγγαρεία. Μπορεί να είναι δημιουργική και γιατί όχι να προσφέρει πέρα από την οικονομική ικανοποίηση και την ηθική.

Μας έδειξε τις επιστολές που έγγραψε όταν αποφάσισε να αποχωρήσει τελικά. Παρέμεινε λίγες μέρες ακόμα για λόγους ψυχολογικής φόρτωσης. Όπως είπαμε, είχε καλή σχέση με την εργοδοσία και αισθανόταν ότι έπρεπε να το παλέψει. Στην επόμενη παράγραφο μπορείτε να διαβάσετε στο περίπου τι έγγραψε.

«Γνωρίζω ότι η παραίτηση μου δεν γίνεται με τον καλύτερο εφικτό τρόπο. Δεν το θεωρώ τίμιο να επιβαρύνω οικονομικά μια εταιρία και μη τι άλλο έναν καλό εργοδότη. Σέβομαι την επαγγελματική ευκαιρία που μου δόθηκε. Δεν θεωρώ ότι αποτελώ παραγωγική υπάλληλο για την εταιρία. Δεν το επιτρέπει η ιδιοτροπία του χαρακτήρα μου να μην είμαι παραγωγική.

Δεν έθιξε κανέναν συνάδερφο. Άσχετα εάν το κλίμα ήταν συχνά δυσβάσταχτο κατά την διάρκεια απασχόλησης. Δεν το θεωρεί έντιμο να μιλήσει εναντίον κάποιου προσωπικά. Δεν είναι επαγγελματικό, λέει. Εμείς, οι φίλοι της, ακούγοντας τις περιγραφές για την καθημερινότητα της, της λέγαμε «Σήκω και φύγε κοριτσάκι», «Πρόσεξε μη χάσεις την ανθρωπιά σου εκεί μέσα». Μας φαινόταν σαν σαπουνόπερα στα πρότυπα «Τόλμη και γοητεία», για να μη αναφερθώ στη ελληνική επιτυχία «Λάμψη». Για την αποχώρηση της άκουσε υποδείξεις για υποτιθέμενη ανευθυνότητα και μη επαγγελματική συμπεριφορά.

Ακολουθεί το προηγούμενο απόσπασμα επιστολής όπως έπρεπε να το είχε γράψει η φίλη μας:

«Γνωρίζοντας καλύτερους τρόπους επαγγελματικής συμπεριφοράς αναγκάζομαι να αποχωρήσω χωρίς προειδοποίηση από την εταιρία.. Αιτία για αυτό δεν αποτελεί μόνο η απουσία ουσιαστικής παραγωγής άλλα και το κλίμα του εργασιακού χώρου. Ναι, ο χαρακτήρας μου είναι ιδιότροπος. Θεωρώ ότι υπάρχει μια έλλειψη συναδελφικής συμπεριφοράς, για να μη πω και επαγγελματικής στην εταιρία
»

Δεν θα έθετε ποτέ σε κίνδυνο κανέναν συνάδερφο. Δεν της το επέτρεπαν ούτε η θέση ούτε η ηθική της, όπως υποστηρίζει. Η χαρακτηριστική της έκφραση:«Δεν γίνομαι ρουφιάνα. Δεν το έχω ανάγκη».

Πως αισθάνθηκε αφήνοντας το κτήριο της εταιρίας πίσω της; Ανακούφιση, απελευθέρωση και λύπη που δεν κατάφερε να πει στην διευθύντρια της το τελευταίο προσωπικό «Ευχαριστώ για την ευκαιρία»

Καλή λευτεριά λοιπόν, κοριτσάκι μου, και αέρα στα πανιά σου!

…Και να χαμογελάσεις σου αφιερώνουμε τα παρακάτω βιντεάκια.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=pSlN8lHEUgk]

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=AWCOUovH-Os]