Μονοπάτια ενηλικίωσης

Σήμερα σε προσκαλώ να μην γίνεις τα πάντα για όλους, αλλά κάτι για κάποιον! Δημήτρης Καραβασίλης

Οι γονείς μας, ή όποιος αναλαμβάνει αυτό τον ρόλο, καθορίζουν την ανάπτυξη της προσωπικότητας μας. Μας μεταδίδουν το τι έχουν αποκομίσει από τα βιώματα τους και άθελα τους μας μεταφέρουν και τα όποια στερεότυπα τους.

Young Love
Picture by Rishi Menon via Flickr

Μεγαλώνοντας απομακρυνόμαστε από αυτούς στην εφηβεία συνήθως και στα φοιτητικά χρόνια, αρχές των 20, έπειτα ερχόμαστε κοντά τους με διαφορετικό τρόπο, στα 20 φεύγα 30 παρά και κάτι, ας πούμε.

Το ένα κομμάτι της σχέσης μας το κρατάνε εκείνοι. Το άλλο όμως το κρατάμε εμείς και από ένα σημείο και ύστερα το διαμορφώνουμε εμείς, βάζοντας τους όρια, επικοινωνώντας τους τα θέλω μας με τον τρόπο εκείνο που δεν θα τους κάνει να αντιστέκονται στις αποφάσεις μας αλλά να τις υποστηρίξουν.

Όσοι από εμάς είμαστε “ανεξαρτητοποιημένα παιδιά”, δύσκολα παραδεχόμαστε μια αδυναμία, μια δυσκολία μας. Εκείνοι κάτι καταλαβαίνουν αλλά όχι τα πάντα γιατί κάπου το μήνυμα μας χάνεται στον δρόμο προς τον παραλήπτη του. Χάνουμε τις λέξεις, την έκφραση μας. Κάτι μας κρατάει εγκλωβισμένους στον εαυτό μας.

Βέβαια, εμείς δεν τα λέμε όλα για να μη τους στενοχωρήσουμε αλλά πως να μας σταθούν αν δεν τους το πούμε. Όχι, με τηλεπάθεια δεν γίνεται. Το έχουμε δοκιμάσει και δεν έχει το αποτέλεσμα που θέλουμε.

Όποτε κάποια στιγμή θα πρέπει να μπούμε στην διαδικασία να δούμε πως θα εκφραστούμε για να μας καταλάβουν όσοι αγαπάμε και μας αγαπούν. Αυτό ισχύει για όλες τις σχέσεις μας.

Φίλος αντιμετωπίζει τον τελευταίο καιρό προβλήματα, επικοινωνίας κατά την ταπεινή μου γνώμη, με την κοπέλα του, που λατρεύει. Τον λατρεύει και εκείνη. Ότι έλεγε το αντιλαμβανόταν ως γκρίνια και εκείνη από την πλευρά της άρχισε να απομακρύνεται, νευρίαζε μαζί του, αγανακτούσε.

Εκείνος το έβλεπε, αλλά κάτι τον έκανε να συνεχίζει να μην αλλάζει συμπεριφορά, μέχρι που ξαφνικά βγήκε εκτός εαυτού, την πλήγωσε και κατάλαβε όταν την είδε σε έξαλλη κατάσταση. Εκείνη πως να τον συγχωρέσει;

Ο έρωτας τυφλώνει όπως ξέρουμε. Αυτή η κοπέλα λοιπόν, επέλεξε να ανοίξει τα μάτια της και να σταθεί στον άνθρωπο που αγαπά, όσο την αφήνει εκείνος και ας μην της στάθηκε εκείνος όταν τον είχε ανάγκη. Έγινε ο καθρέφτης του για την συμπεριφορά του και έγινε σκληρή.

Λένε πως την βαθιά αγάπη δεν την σταματά τίποτα ίσως και για αυτό είναι τόσο σπάνια.
Ο φίλος είναι πολύ τυχερός που τον κρατά αγκαλιά και δεν τον αφήνει να χαθεί στον εαυτό του.

Αφορμή: Αλήθεια Η Όχι; Οι Ζευγαρωμένοι Ξέρουν

Πραγματικότητα σε slow-motion

Picture by t3mujin

Σε λίγες ώρες η επέτειος μου. Εννιά χρόνια και όμως είμαι ακόμα εδώ και αυτό το καλοκαίρι και ακόμα αναζητώ την Ιθάκη μου να βρω. Στα γενέθλια μου νόμιζα ότι συμπληρώνω τα δέκα αλλά έκανα λάθος. Είναι εννιά. Όσες ζωές λένε πως έχουν τα αιλουροειδές. Τέτοιο είμαι και εγώ.

Φίλος λέει στις δύσκολες στιγμές: «Θα τα καταφέρεις. Πάντα τα κατάφερνες. Δεν ξέρω πως αλλά το κάνεις.»

Ίσως επειδή συνηθίζω επικίνδυνα εύκολα τις δυσκολίες. Τις βαριέμαι εδώ που τα λέμε. Αφού ξέρουν ότι είμαι αδιόρθωτα πεισματάρα. Είναι σαν να νιώθει το σύμπαν ότι όταν επιθυμείς κάτι από το βάθος της ψυχής σου, της καρδιάς σου, εκεί που χτυπά η ζωή, θα πρέπει να υποχωρήσει γιατί είναι αμαρτία να πας εναντίον σε ψυχή που αγαπά και αγαπά δυνατά.

Μη φανταστείς, δεν υποχωρεί πάντα εύκολα ή γρήγορα. Θέλει και αυτό το παιχνίδι και το παίδεμα του, όπως η αγάπη άλλωστε και όλα στην ζωή ίσως.

Ανάβω τσιγάρο, αν και αντικαπνίστρια. Το ξέσπασμα μου ή μάλλον η ψευδαίσθηση του ξεσπάσματος. Δεν βλάπτει κανέναν πέρα από την υγεία μου, εξού είναι σπάνια αμαρτία. Αλλά εδώ που τα λέμε δεν είναι η μοναδική ψευδαίσθηση στην όποια υποκύπτουν οι άνθρωποι. Ίσως η πιο επώδυνη να είναι εκείνη που σου δημιουργεί ο έρωτας. Είναι και πιο όμορφη ανάθεμα την.

Γεια σου ρε Αθήνα! Χαλάλι σου και ας μου ραγίζεις την καρδιά.

Metropolitan blues II

Picture by josh.liba

Μόλις μπήκα σπίτι. Είναι αργά το βράδυ. Έχασα την ημέρα και ας ήταν γεμάτη. Δεν κατάλαβα πως πέρασε και έγινε βράδυ ξαφνικά. Κατάλαβα το πόσο μου λείπεις τελικά. Το πόσο με πληγώνει η απουσία σου και πόσο θα ήθελα να σου πω τόσα και αλλά τόσα να σου δείξω. Δεν μπορώ όμως να σου πω τίποτα, ούτε να σου δείξω. Είμαι πολύ θυμωμένη μαζί σου και μαζί μου. Μαζί σου γιατί δεν θέλεις να με ακούσεις, μαζί μου γιατί νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σου.

Στενοχωριέμαι. Ξεσπάω και δάκρυα βρίσκουν τον δρόμο τους από τα μάτια μου στα μάγουλα μου. Δεν κοιμάμαι. Δεν τρώω. Φοβάμαι. Αλλά τι φοβάμαι τελικά περισσότερο; Εσένα ή εμένα. Ανάβω τσιγάρο. Το σβήνω. Κοιτάω το τηλέφωνο. Πάω να σε πάρω. Το κλείνω.

Ακούω ένα τραγούδι και χωρίς να καταλαβαίνω ποιο είναι, κλαίω. Τρέμει το βήμα μου. Σαν φάντασμα γυρνάω στο σπίτι.

Διαδραματίζεται μπροστά στα μάτια μου η σκηνή εκείνο το βράδυ που ήρθες απλά για να μου φέρεις μια σοκολάτα και να μου πεις ένα “Γεια”. Ήταν Κυριακή και ήμασταν μόλις μια βδομάδα μαζί. Νόμιζα τότε ότι δεν θα φοβηθώ ποτέ ξανά ούτε την μοναξιά ούτε εκείνα τα δάκρυα μέσα στην νύχτα. Τα φοβάμαι. Τα φοβάμαι πολύ.

Βράδυα σαν αυτά θυμάμαι το αφιλόξενο πρόσωπο της Αθήνας και το πόση μοναξιά κρύβει αυτή η πόλη και η κάθε μητρόπολη. Το πόσο αποξενώνουν οι μεγάλες αποστάσεις και οι γρήγοροι ρυθμοί της, τους ανθρώπους. Τελικά απλή κουβέντα το «Θα τα πούμε» αλλά μεγάλη πράξη «Έλα να τα πούμε».

Ημερολόγιο ενός έρωτα

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=KngJVhcu8Ys]

Ημερολόγιο
Στίχοι: Χρήστος Θηβαίος
Μουσική: Χρήστος Θηβαίος

Τόσα χρόνια μες τους χάρτες μου σε ψάχνω,
κι ας μην έσκυψες ποτέ στο μέτωπο μου
με τα δυο σου χείλια να αφήσεις
μια ανάσα στη ζωή μου.

Κι αν η προσευχή μου οινόπνευμα μυρίζει,
καπνό και πυρετό,
στο γυάλινο το κύμα τ’ όνομά σου
φωνάζω να καθρεφτιστεί η φωνή μου.

Και στην όχθη που χτενίζεσαι ακουστεί
σαν αλμυρό τραγούδι που σου φέρνει
ερωτευμένο το νερό.

Και στο διάβολο πουλάω τη ψυχή μου εγώ,
για να βρεθώ απόψε τυλιγμένος
στου κορμιού σου το βυθό.

Κάπου η νύχτα μεσοπέλαγα κρεμιέται
στην αγχόνη τ’ ουρανού
κι ο δαίμονας καβάλα στο σκοτάδι
αρπάζει τη μετέωρη ευχή μου.

Και σαν άστρο καυτερό προς το νησί σου
τα λόγια μου πετάει
πληγώνοντας τα βράχια και την άμμο,
στη χτένα σου καρφώνει την ψυχή μου.

Και σταγόνα τη σταγόνα κυλάω εγώ
σαν αλμυρό νερό στους ώμους
και στον ακριβό σου το λαιμό.

Κι ας το ξέρω πως του λόγου του
στην ανεμόσκαλα εκεί, με περιμένει
για να μου λιμάρει το σκοινί.

Πάνε χρόνια που αντίκρυ αναβοσβήνουν
τα φώτα κάποιας γης,
τα φώτα κάποιας ξεχασμένης νήσου,
που λένε είν’ οι κορφές του παραδείσου.

Μα το ξέρω είναι της θάλασσας τα μάγια,
δεν υπάρχει αυτή η στεριά,
μιας και κανείς ποτέ του εκεί δεν πήγε,
γι αυτό σφιχτά κρατιέμαι στο κορμί σου.

Και μπροστά απ’ τους κολασμένους
περνάω εγώ σαν μια σκιά
που σεργιανάει στον Άδη
τη δικιά σου μυρωδιά.

Κι είναι λέω ο παράδεισος για μας, αγάπη μου μικρή,
να μοιραζόμαστε τούτη τη κόλαση μαζί.


Παραμύθι στο Γκάζι

Picture by RoRo (:

Ήταν χειμώνας.

Έβρεχε.

Η διάθεση στο πάτωμα.

Έπρεπε να βγει.

Οπότε κανονίσει ένα ποτό με κάποιον που θαύμαζε, τις είχε κινήσει το ενδιαφέρον από καιρό…

αλλά
ξέρετε τώρα πως είναι αυτά.

Φόρεσε το πιο λαμπερό της χαμόγελο, βάφτηκε, γόβες.

Μια κουκλίτσα.

Φτάνει Γκάζι.

Έρίχνει καρεκλοπόδαρα νερό.

Ανεβαίνει με τις κυλιόμενες.

Τον έβλεπε να στέκεται μπροστά στις σκάλες.

Τι καλοσύνη που είχε η αύρα του;

Εκείνη έτρεμε, αγχώθηκε και δεν ήξερε γιατί.

Ακόμα θυμάται εκείνο το πρώτο φιλί με θέα τα φώτα της Αθήνας.

Σαν παραμύθι έμοιαζε και παραμύθι θα μείνει.

Ως πότε;

 

Picture by ☻mrhappy☻ on Flickr

 

Τον περιμένει. Ως πότε ;

Της ζητά υπομονή. Ως πότε;

Μέσα της αργοπεθαίνει ότι όμορφο είχε συνδέσει μαζί του. Ως πότε;

Εκείνος της λέει ότι είναι υπερβολική. Ως πότε;

Την χάνει και δεν το βλέπει. Ως πότε;

Μια τελευταία κραυγή πριν την σιωπή.

Από φόβο την χάνει. Ως πότε;

Ενώ όλα θα ήταν απλά αν θα ήταν εκεί.

Αισθημάτων λέξεις

Είναι βαρύ το βάσανο της απουσίας σου μάτια μου

Κάνω υπομονή για να αντέξεις

Κουράγιο για να ξαποστάσεις

Ζωγραφίζεις στο πρόσωπο μου ένα χαμόγελο

Σου κόβεται η ανάσα και θυμώνω με όσα σε βαραίνουν

Είμαι κουρασμένη αλλά δεν με νοιάζει

Μόνο το ζεστό σου βλέμμα να αντικρίσω

Το χαμόγελο σου να ηρεμεί την ανάσα μου

Η αγκαλιά σου, παράδεισος μου

Για τη νονά μου

Picture by Tarzan!!!

Σήμερα τα ξημερώματα πέθανε η νονά μου. Τα τελευταία χρόνια ήταν βαριά άρρωστη.
Με πειράζει που δεν μπόρεσα να την δω για λίγο πριν.
Με πειράζει που η γιατρική δεν έχει προχωρήσει αρκετά.

Όταν ήμουν μικρή με πηγαίνει τις γιορτές για ψώνια για να διαλέξει η κοκέτα βαφτιστήρα φορεματάκια, παλτό, τα πρώτα τακουνάτα μποτάκια
Μου διάλεγε από τα πρώτα μου κοσμήματα, σκουλαρικάκια, δαχτυλιδάκια.
Κοριτσίστικα πράματα γιατί ήμουν μια μικρή πριγκίπισσα.

Με χτένιζε και καμάρωνε όταν ξεκίνησα να πηγαίνω σχολειό.
Τότε είχα σκούρο ξανθό μαλλί καρφί που έφτανε ως την μέση.
Είχε μάθει και ένα φεγγάρι ελληνικά και καταλάβαινε κάπως τον κόσμο μου όταν ήμουν μικρή.

Μεγάλωσα απότομα και τελικά δεν ξέρω αν μεγαλώνοντας κερδίζεις τι ζωή χάνοντας.
Χάνοντας ανεμελιά και την έννοια για την επόμενη βόλτα και το επόμενο δωράκι χρώματος ροζ.

Καλό σου ταξίδι νονά μου!

O ένας για τον άλλον

Picture by jo_sal77

Τις πιο όμορφες ιστορίες γράφει η ίδια η ζωή. Μεγάλη συγγραφέας η ζωή. Στήνει σενάρια ευρωπαϊκού κινηματογράφου.

Ένα βράδυ με βροχή. Πολύ βροχή. Καταιγίδα. Δυο ψυχές.

H σεναριογράφος Ζωή και ο διευθυντής παραγωγής Kismet πάτησαν rec και δεν λένε να κάνουν cut ούτε για μια στιγμή.

Τόσο όμορφο είναι αυτό που γράφει η κρυφή τους κάμερα.

‘Ερωτας μεγάλος. Τύφλα να έχει ο Shakespeare και ο Τιτανικός.

Έρωτας αληθινός όπως στα τραγούδια της εφηβείας μας.

Έρωτας δυνατός όπως μας τον διηγείται η λογοτεχνία.

Τρυφερός όπως τον περιγράφει η πίεση.

Ξέρω μονάχα πως είχε ο ένας τον άλλον πριν τον αποκτήσει.

Tον βλέπω ότι είναι υπό πίεση. Νιώθω πως του κόβεται η ανάσα.

Βγάζω τι θυμό μου. Όχι εναντίον του. Εναντίον σε όσα τον βαραίνουν.

Εναντίον όσων τον πνίγουν. Ακόμα και εναντίον μου που θέλω να έχουμε χρόνο για μας.

Εκείνος και εγώ μαζί, ο ένας για τον άλλον.

O κόσμος του όλος

picture by pedrosimoes7 via Flickr

«Καλημέρα,» λέει μια φωνούλα στην άλλη άκρη της γραμμής. Την ξύπνησε αλλά ξέρει ότι δεν θα του το πει.

«Τι θέλεις  για πρωινό;» και η επιθυμία της μέλημα του.

Τον υποδέχεται με ένα φιλί γλυκό σαν μελί, μια αγκαλιά τρυφερή σαν φρεσκοανθσιμένο τριαντάφυλλο και ένα άρωμα μεθυστικό όπως το γιασεμί.

Τον κοιτούν δυο μάτια, πρασινογάλαζια σαν το πέλαγος. Εκείνος νησί στην καρδιά του πελάγους. Το χαμόγελο της, το βλέμμα της, εκείνη ολόκληρη, ο θησαυρός του.

Την αγκαλιάζει και νιώθει πως τρέμει, την αναπνοή της. Ο άγγελος του, ο κόσμος του όλος.