Ένα φιλί και καληνύχτα

Picture by Xavier Mazellier

Τον είδε από μακριά.

Έκανε πως δεν τον είδε.

Του έριχνε κλεφτές ματιές.

Ένα σίγουρο χαμόγελο.

Η καρδιά της χτυπούσε πολύ δυνατά.

Έχανε το έδαφος κάτω από τα πόδια της αλλά προσπάθησε να το κρύψει.

Στέκονταν πολύ κοντά ο ένας στον άλλον.

Δεν περιμένει τίποτα από εκείνον.

Της δίνει ένα φιλί για καληνύχτα.

Πως μπορεί να είναι και αλλιώς;

Αφού ο ένας για τον άλλον είναι πολλά περισσότερα απ’όσα χωράνε οι λέξεις,

Πολλά περισσότερα απ’ όσα χωρά ο ανθρωπινός νους.

Μόνο η καρδιά μπορεί.

Ζωντανές καρδιές

Picture by brianna.lehman

Την είδε να μπαίνει στον χώρο και χαμογέλασε.
Εκείνη τον έβλεπε από απόσταση.
Την περίμενε στο μπαρ με το κόκκινο κρασί που εκείνη λάτρευε.
Την χάζευε.
Έλαμπε ολόκληρη.
Του χάρισε ένα χαμόγελο.
Τα χέρια της ήταν κρύα.
Όταν τα έπιασε εκείνος, εκείνη χαμήλωνε το βλέμμα.
Τον άκουγε προσεκτικά.

«Find someone who really cares for you», του λέει και τον αγγίζει στο σημείο της καρδίας.
«Σοφή συμβουλή.»
«Δεν είναι συμβουλή είναι ευχή.»

Στάσεις, στιγμές , σκέψεις

Το 2009 λίγο πριν την δύση του, το 2010 λίγο πριν την αυτή του. Διπλά μου αχνίζει ο πρωινός καφές. Η περασμένη χρονιά ήταν έντονη. Μου χάρισε μια κυριολεκτική έκρηξη σε δημιουργικότητα, αν κρίνω από όσα έχω γράψει, φωτογραφήσει, κάνει φέτος. Πόσοι άνθρωποι έκαναν σύντομη ή μεγαλύτερη στάση στην ζωή μου αυτή την χρονιά. Από κάποιους το μόνο που μου έμεινα είναι διαδικτυακά ίχνη, άντε και κάνα τηλέφωνο και τα χαμόγελα και λόγια ευγένειας σε τυχαίες συναντήσεις. Κάποιοι έγιναν και είναι πολλά παραπάνω. Στάθηκαν άνθρωποι σε στιγμές που δεν το είχα φανταστεί ότι θα συμβούν.

Ακόμα δεν έχω βρει που ανήκω. Όποιος είπε ότι σπίτι σου είναι εκεί που είναι οι άνθρωποι σε αγαπούν και αγαπάς, είπε σοφή κουβέντα. Άσχετα, αν δεν τον θυμάμαι τώρα. Με βάση αυτό, είμαι μοιρασμένοι σε πολλά μέρη.

Picture by icatus

Αθήνα, εδώ ζω τα τελευταία χρόνια. Δεν μετανιώνω που ήρθα. Νευριάζω και αγανακτώ συχνά, γκρινιάζω, αλλά φαντάζομαι ότι αυτό θα συνέβαινε σε κάθε πόλη. Πλέον έχω τα στέκια μου, τα αγαπημένα μου μέρη και είμαι σίγουρη ότι θα ανακαλύψω και άλλα στην πορεία.

Βιέννη, η πόλη που με μεγάλωσε. Σκέφτομαι τους Βιεννέζους που θα χορέψουν βαλς στην πλατεία του Αγ. Στεφάνου, στο Δημαρχείο, το πως θα πλημμυρίσει χαρά στην πόλη και θα λάμπει από τα φώτα της γιορτής. Πρέπει να πάω το 2010. Μου λείπουν τα μουσεία, τα γραφικά καφέ που θυμίζουν μια άλλη εποχή, τα βιβλιοπωλεία, τα πάρκα
και η οικογένεια μου, οι γονείς και και ο αδερφός μου.

Θεσσαλονίκη, το καταφύγιο μου, τώρα και χρόνια. Το μέρος που ξεφεύγω για λίγο από την καθημερινότητα. Το έχει η πόλη. Μη ξεχνάμε το καλύτερο πρωινό, μπουγάτσα. Και εκεί πρέπει να πάω. Έχουμε χαρές εκεί πάνω. Γιγαντιαίες χαρές, μη σας πω.

Κωνσταντινούπολη ή Ιστανμπούλ, η πόλη που ενώνει Ανατολή και Δύση, πολιτισμούς, θρησκείες, λαούς. Ένωσε και την καρδιά μου με το αεράκι πάνω από τον Βόσπορο. Θυμάμαι δροσερά πρωινά και βράδια με τσάι, ηλιοβασιλέματα.

Λονδίνο, η πόλη έκπληξη. Δεν φανταζόμουν ότι θα με μαγέψει τόσο. Είχα και καλή παρέα. Το Λονδίνο ήταν το αναγκαίο διαλειμμά και ανάσα το 2009. Χάρηκα πολύ ότι μια από τις φωτογραφίες μου βρίσκεται σε οδηγό της πόλης, στο Schmap London. Όσο για την παρέα που είχα σε αυτό το ταξίδι, το ξέρει εκείνη και εγώ, Πότε θα της πάω πάλι πράσινα πακετάκια καπνού, πότε; 🙂

Τέλος, ένα μικρό χωριό κάπου στην Ρούμελη, που μου χάρισε τα περισσότερα νεανικά καλοκαίρια μου,τις περισσότερες ποδηλατάδες, τον πρώτο μου έρωτα κάπου στα 15, μια γερή φιλιά που μετράει σχεδόν 20 χρόνια τώρα, τους παππούδες μου που τους λατρεύω, να΄ ναι καλά.

Όλα τα ξενύχτια και ξημερώματα που με βρήκαν στο πληκτρολόγιο του laptop, της Μίνας, είχαν και την γλύκα τους. Οι άνθρωποι που δεν έμειναν νούμερα αλλά παρέα στη πορεία μου είναι σημαντικοί σε κάθε τι που κάνω, μια που γράφω κυριως για ανθρώπινες στιγμές, που κάποιος μου τις χαρίζει.

Κουραστική η πορεία κάποιες φορές αλλά εν τέλει όμορφη διαδρομή και αξίζει τον κόπο.

Στιγμή 2009: Την ώρα το check-in για Λονδίνο, μια ευχή για καλό ταξίδι, που με έκανε να χαμογελάσω, να κοκκινίσω, ξέρετε να νιώθω αυτό το ζεστό αίσθημα στην περιοχή της καρδιάς. Μια στιγμή μικρής ευτυχίας. Έχω και άλλες τέτοιες στιγμές από την ίδια φωνή, κάποιες, κάποιες από άλλες ψυχές. Όχι δεν είναι έρωτας λέμε. Είναι κάτι άλλο, όχι τόσο εφήμερο αλλά το ίδιο αν όχι πιο έντονο. Αγάπη το λένε, νομίζω και είναι όμορφο ταξίδι.

Καλοτάξιδο το 2010!

Χάραγμα ονείρου

Picture by joiseyshowaa
Picture by joiseyshowaa

Ξημέρωνε και η νύχτα έδινε την θέση της σε μια νέα μέρα.
Ονειρεύτηκα ότι ήρθα να σε βρω.
Σε παίρνω αγκαλιά. Σε φιλάω στο μέτωπο.
Σου λέω ψιθυριστά « Θέλω να ξέρεις ότι σε αγαπάω ».
Τέλος το όνειρο.
Πως να σου πω ότι τρελαίνομαι όταν νιώθω πως σου συμβαίνει κάτι;
Πως να σου πω ότι δεν ζητάω τίποτα, δεν περιμένω τίποτα;
Απλά, νιώθω ο,τι νιώθω.

Να σε προσέχεις

Picture by WisDoc

Νύχτα Κυριακής προς Δευτέρα. Είναι αργά και ακόμα δεν κοιμάμαι.  Εμφανίζεται το εικονίδιο φίλου στη οθόνη του υπολογιστή μου. Είναι online. Τον σκεφτόμουν έντονα αυτές τις μέρες.  Αν και δεν είμαι θρήσκα, πιστεύω σε κάτι σαν ανώτερη δύναμη, του γράφω το εξής: Ο Θεός να σε έχει καλά!

Το ένστικτο για τους ανθρώπους μας είναι τελικά κάτι που δεν πρέπει να το αγνοήσεις. Ο φίλος πέρασε από ένα θανατηφόρο τροχαίο αυτό το Σαββατοκύριακο. Ο ίδιος σώθηκε. Kρυώνω, παγώνω, όσο διαβάζω ( ήθελα να τον πάρω τηλέφωνο, δείλιασα). Τρέμω. Η ιδέα και μόνο ότι θα πάθαινε κάτι με τρελαίνει. Ο ίδιος λέει, πως φαίνεται ότι Θεός  οδηγούσε εκείνες τις στιγμές το αμάξι του. Επειδή του έχω αδυναμία ( για να μην πω κάτι πιο βαρύ εδώ πέρα) του λέω ” Wished I could protect you”. Ήθελα να τον αγκαλιάσω. Κλείνουμε.

Πηγαίνοντας για ύπνο κοιτάω προς τον ουρανό και λέω “Σ’ ευχαριστώ.” Όσο χαζό και να ακούγεται.

Σοκολατένιο kismet

Έχουν περάσει μέρες από τότε που περιέγραφα σε φίλο,  τι σημαίνει για μένα να γράφω: «To να γράφεις είναι σαν τις σοκολάτες: “πρώτη μου αγάπη και παντοτινή”  και “το πιο γλυκό κομμάτι της ζωής”». Που να φανταστώ ότι μετά από κάποιες μέρες μια σοκολάτα θα με προκαλέσει να αποδείξω την αγάπη μου προς την γραφή. Όχι οποιαδήποτε σοκολάτα. Η σοκολάτα, που  ήθελε το kismet να συντροφεύει τις όμορφες στιγμές, που θα διηγούμαι σαν παραμυθία στα παιδιά, ανίψια και εγγόνια μου. Για να τις θυμάμαι, γιατί δεν ξέρουμε πως θα λειτουργεί το δόλιο το μυαλό μου σε λίγα χρόνια, τις γράφω εις τούτον εδώ το μπλόγκιον. Τις πιο όμορφες ιστορίες άλλωστε, τις γράφει η ίδια η ζωή. Και αν είναι ιστορίες αγάπης μας θυμίζουν ότι δεν είναι ευφάνταστα σενάρια παλιού κινηματογράφου αλλά ότι συμβαίνουν τριγύρω μας καθημερινά. Αρκεί να δώσουμε την σημασία που τους αρμόζει. Πως αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι.

Picture by LactaFilms
Picture by LactaFilms

Η σοκολάτα που με προκαλεί, όπως καταλάβατε από την παραπάνω εικόνα, είναι η Lacta. Σε συνεργασία με την OgilvyOne και τον Γιώργο Καπουτζίδη λανσάρεται ο η νέα interactive καμπάνια «Love in Action» της σοκολάτας. Επειδή είμαι καρά- ψωνάρα για τα τρυφερά κείμενα μου, κατέθεσα και εγώ μια ιστορία αγάπης στον διαγωνισμό του Love in Action. Όσοι ψαχουλέψετε στο αρχείο του μπλογκιού θα βρείτε ιστοριούλες στην κατηγορία Life happening (κάργα αυτοδιαφήμιση λέμε). Σας καλώ να μαντέψετε ποια (έτσι για χαβαλέ). Έστειλα μια 100% πραγματική ιστορία. Να ξέρετε ότι οι πλειοψηφία των ρομαντικών κειμένων έχουν εμπνευστεί από έναν καλό φίλο (μη πάει το πονηρό μυαλό σας αλλού, φίλος είναι ο άνθρωπος) . Του έταξα ότι θα τον κάνω βιβλίο, λέτε να πειράζει που κάνω μια προσπάθεια να τον κάνω  μικρή ταινία;

Επ, εσύ, αόρατε, ξέρω ότι θα χαμογελάσεις μόλις δεις αυτό το κείμενο, όπως χαμογέλασα όταν κατέθεσα την ιστορία. Και ίσως τα χαμόγελα που δεν βλέπω και θα ήθελα κάποτε να δω είναι το πιο όμορφο κομμάτι τις διαδικασίας αυτής, στο να γράφω.

Στα παιδιά της OgilvyOne και τον Γιώργο Καπουτζίδη εύχομαι να διασκεδάσουν την διαδικασία της καμπάνιας όσο περισσότερο γίνεται. 🙂

Y.Γ.  Σε όλοκληρο το κειμενάκι που διαβάζετε αυτή την στιγμή, σας έχω λινκάρει κάποια πραγματάκια, κάποιες ιστορίες περί αγάπης.

Αν- ανδρός εγωϊσμός

Προσπαθεί να βρει εκείνον. Της λέει ότι θα την πάρει σε δυο λεπτά. Βρίσκει το κουράγιο να κάνει άλλη μια κλήση για ιατρό.

” Αποκλείεταιι το ενδεχόμενο εγκυμοσύνης;”

Ένιωθε κρύο ιδρώτα να τρέχει στην πλάτη της, να τρέμει ολόκληρη και να την διαπερνούν κρυάδες σαν ρεύμα.

“Να ξεκουράζεσαι, κοπελιά. Υπερκόπωση είναι αυτό που έχεις.”

‘Έγκυος; Αποκλείεται,” λέει στον εαυτό της.

Continue reading Αν- ανδρός εγωϊσμός

Live your myth in life

Picture by wallyg

Five years ago, to strangers meet. By chance they keep in contact through years. They never forget each other. Enjoying if they drop each other a few lines or speak once in a while on the phone. Now they get another chance to find out if their joke about their marriage is just a joke or if they belong together.

He, a mythic creature searching for a fairy to to be his companion on his journeys. She, a fairy searching for her journey. Will they ever find each other?

Honestly

Voice 1: I ‘m thankful to know you and that i fell in love with you. It saved me. Through you I know, what love can do. Just wanted to let you know

Voice 2: If i never met you, i would be incomplete … unexpected nature of that was the most beautiful part maybe. You thought me a lot of things, and saved me from many things.

Voice 1: Me too… i would be incomplete if I never met you…

Voice 2: Everything is ok, as you had said to me i just want to say that it still feels good to know you are there. Good night for now, love you and care about you.

Smoothly leaving

Picture by by Miss Gong & The Flickers

Loving to write at night. Two cigarettes. Said “goodbye” to the visual influence on my web identity, and maybe not only, of my so called mentors. Tough year, re-started writing nearly one year ago. Strange feeling, a bit sadness, a bit madness, happyness and finally calmness.

Everything is fine. They are fine. One of them, a grown- up child, deeply wise and childish and the same time.

The other one a charming, positive personality. Both of them a little bit too egoistic to get in my skin, but caring at the same time in a very strange way.

Sure, no one could be as I am for them. Understanding, loving without borders, being everyting and nothing at the same time. No, they did not teach me how to fly nor to fight but to leave, to save my power for ideas bigger than they were.

So, here I am. Stronger and weaker than before but sure and self- controlled more than they could ever imagine, so did I.

Goodbye my smooth operators, your angelguard is leaving smoothly as an angle and maybe one day you will call the friend.